Der Neue Geist

Vivaldi - Pikolo ve Yaylılar

2012-02-06T02:56:00.000+02:00

Koyun-Çoban-Kasap Üçlemesi

2012-02-06T02:52:00.001+02:00

The Sound of Silence

2012-01-08T04:07:00.000+02:00

Wake Up!

2011-11-21T21:09:00.001+02:00

Wake Up by The Young Professionals

Dinlenesiler LXVI

2011-11-19T02:10:00.002+02:00

Şaha Giden Dost Bezirgan

Şaha giden dost bezirgan
Önün sıra indir beni
Düşmüşem elden ayaktan
Tut elimden kaldır beni

Tut elimden ferman eyle
Bu derdime derman eyle
Götür şaha kurban eyle
Öldür derse öldür beni

Kanberiyem bir hal oldum
Yandım aşkına kül oldum
Ben bir acaip hal oldum
Böyle şaha bildir beni

Halk Türküsü: Kanberi
Yorum: Edip Akbayram

[>Dinle]

Kimi kazma kimi bel aldı gitti..

2011-10-29T13:59:00.005+03:00

Yüz bin mihnet ile bir bağ yetirdim
Yemedim meyvesin el aldı gitti
Ağlar gözyaşımı ceyhun eyledim
Çalkandı dünyayı sel aldı gitti

Yüz bin dert çekmişim bin dahi gerek
Çok ömür ister ki bir dahi görek
Yarim elden aldı o zalim felek
Hoyrat dost bağından gül aldı gitti

Nazlı yare kem haberim geliptir
Dostlar ağlar düşmanlarım gülüptür
Dediler ki dertli Emrah ölüptür
Kimi kazma kimi bel aldı gitti.

Ercişli Emrah

Drop the World!

2011-10-15T19:57:00.002+03:00

I got ice in my veins, blood in my eyes
Hate in my heart, love in my mind
I seen nights full of pain, days of the same
You keep the sunshine, save me the rain
I search but never find, hurt but never cry
I work and forever try, but I'm cursed so never mind
And it's worse but better times seem further and beyond
The top gets higher, the more that I climb...

Bite yourself!

2011-09-16T11:36:00.001+03:00

"Trying to define yourself is like trying to bite your own teeth." --Alan Watts

Yattığım Kaya

2011-09-14T23:02:00.003+03:00

Bu akşam o kadar durgun ki sular
Gömül benim gibi kedere diyor.
İçimde maziden kalma duygular
Ağla geri gelmez günlere diyor.

Ey gönül, gidenden ümidini kes!
Kaçan bir hayale benziyor herkes,
Sanki kulağıma gaipten bir ses
Buluşmalar kaldı mahşere diyor.

Enginden engine koşarken rüzgar,
Bende bir yolculuk heyecanı var.
Yattığım kayaya çarpan dalgalar
Çıkıver bir sonsuz sefere diyor.

Necip Fazıl

foto:chromamancer@deviantart

Blogspot Hikayeleri - II

2011-09-11T03:10:00.022+03:00

bugünlerde unutkanlığım geri geldi. uzun zamandır hafızamı okşayarak içine kaçmış cinleri çağırıp duruyordum. sonunda geldi ve kendini hatırlattı. sucuktaki asma ipi, yoğurttaki koyun tüyü (fakirler 'çorbadaki anne saçı' da diyebilir) gibi bir şey unutkanlık. bir noktadaki dalgınlık ile, hafızanın içine sokulan (etken fiil) kurt, unutkanlık.. ne kadar unutkan olduğumu hatırlamaya başlayınca, unutma oranım tedirginleşip azalsa da farkedilmiş unutmuşluk oranım da artmış oldu. sonuç? edepsiz edebiyat! orantısız rasyonalizm kullanımı! anlıyorum ki hiçbir şey halının (fakirler kilim de diyebilir) altına süpürülmüyor imiş. misafir gelince kilimin (daha da fakirler 'hasır' desin) altına süpürülen çöpler, misafir gittikten sonra, ya unutulursa? bu konuyla ilgili kesin bir Nasreddin Hoca fıkrası vardır. bulun, okuyun. yoksa, herhangi bir Keloğlan masalı okuyun. konuyla ilgili en az üç nokta bulabilirsiniz o uzun masallarda.

koyunun bumbarı gibi bir şey unutkanlık. çek çek bitmez. bilmiyorsanız kurban bayramında deneyin (bumbar'ın ne olduğunu bilmiyorsanız evvela onu öğrenin). arının bumbarı yok, arı kesmeyin, rutine binmesin! birinci hikayede "21inci asırda hala kokoreç mi yiyorsunuz?" demiştim. şimdi haftada beş tane kokoreç yiyorum. biraz daha artsa, rakamla yazmak zorunda kalacağım yediğim adedi. işte unutkanlık böyle bir şey. sahurda adama kokoreç yedirtir. üstelik oruç tutmayı da unutturur.

neyse.. asıl konuya girelim! bir zamanlar buralar bomboştu. Büyükşehir Belediyesi'ne satsam şimdi yanından bir duble yol geçmiş olurdu, değeri ona katlanırdı. ama o zaman da benim olmazdı, yok pahasına sattıklarımın hesabını yapıp daha da hayıflanırdım (evet, bugünkü konumuz Ankara'nın parlatılan göktaşları a.k.a. Gökçek'in güç yüzüğü). konu bu değil tabii ki. üç yıl önce mealen demişim ki "buralara çok az şey yazıyorum artık". sonra kırk tane tilki girmiş araya. birbirine dolanmış kuyruklarını çözmeye çalışırken hikaye bitmiş. "sonra anlatırım" demişim, öylece kalmış 3 yıl (bunu rakamla yazmak istedim). işte unutkanlık böyle bir şey. sebat edip kırk tilkinin de kuyruğunu bir gecede çözmeye çalışırsan, kırkı da kaçıp gider. meşgale biter, can sıkıntısı başlar.

küçük iken, bazı zamanlar canım çok sıkılırdı. anneme "canım sıkılıyor" dediğimde, bana "ne istiyorsun" derdi. etrafa dikkatlice bakar, odada, evde, mahallede olmayan bir şey getirmeye çalışırdım aklıma.
-portakallı ördek istiyorum anne! hem de sıkma portakal!
-ben sana portakkalı ve ördeği getireyim, canını sıkan şeyin içine at, o sıksın.
-hayır anne! sadece portakalı sıkalım. o esnada ördek dışarıda gezsin, sıkılmasın!
-angutsun oğlum sen!
-angut ne anne?
-sıkılmış ördek!

çok alakasız bir şey getirirdim aklıma.
-kayısı istiyor canım.
-gecenin bu saatinde kayısı mı olur oğlum?
-Ocak ayındayız, ve sen mevsime değil saate takılıyorsun anne.
-bu kadar akkıllıysan kayısı isteme o zaman.
-sen sordun, ben de söyledim. kayısı istiyor canım. şu an!
-ne zamandan beri?
-geçen yaz canım sıkıldığında aklıma gelmişti, unutmuştum, sen sorunca hatırladım şimdi!
-ama o zaman da portakal istemiştin oğlum. hem de Ankara portakalı!
-evet, sen de ısrarla Ankara'nın çok uzak olduğunu söylemiştin. o zaman da Temmuz ayındaydık. sen Temmuz'a değil Ankara'ya takılmıştın.
-Ankara hala çok uzak oğlum.
-a harflerine şapka koy anne. Ankara diye bir halam yok benim.
-git Türkçe kitabını getir bana.
-tarih kitabını getireyim, şapka inkılabı orada anlatılıyor.
-gevezelik yapma! kitabın arkasındaki haritayı göstereceğim sana.
-bak anne. Türkiye siyasi haritası. kabuğu kırmızı içi turuncu. bir köşesi ezilmiş mor.
-ne bu şimdi?
-diyelim ki Ankara portakalı.
-diyelim ki laf ebeliği.
-yazar burada... deyip geçelim.
-Ankara'da portakal yetişmez evladım.
-büyüklük taslamasın o zaman. başkentmiş..
-ayrıca çok uzak..
-Van'a bir karış.
-sana havuç getireyim. gözlerine iyi gelir.
-istemiyorum anne! 62lik tavşanlar bile alay ediyor benimle.
-zeytin vereyim o zaman. kara olduğu için ışığı soğurur, gözleri yormaz! havuçtan daha gıdalıdır.
-gözlerim iyi anne. her şeyi görüyorum.
-şu kalın terliği de görüyor musun?
-evet anne! hatta sen o terliklerin üstüne çık. beni daha net işitirsin.
-la havle..
-sonunu getir anne. la havle deyip bırakmakla olmuyor.. hani ezberlemiştin?
-al işte, ezberimi bozuyorum!
-hey dostum! sakin ol ahbap. ben vergisini veren bir.. ağğhh...
-yok yok yok! yoktan var mı edeyim?

bu final sorusunu her duyduğumda bir anlığına heyecanlanırdım. bu gerçek bir soru muydu? 'evet' desem yoktan var edebilir miydi? yani önemli olan kayısı ve saire değil. şapkaya angutu sokup ondan tavşan çıkarmaktan da bahsetmiyorum. ama istediğim şeyi yoktan var edecek biri olsaydı, canım bir daha hiç sıkılmazdı her halde. işte unutmak böyle bir şey. insan, canının sıkıntısı ile kurcalanırken soruların varlığını unutur. (kurcalanmak? kulağa hoş geliyor.)

annem bazen sinirinden oturup ağlardı. çoğu zaman da ağlarmış gibi yapardı. ben onun ayağının altını öpmeye çalışırken gıdıklanıp gülerdi.
-haydi git yat oğlum. peygamberin hatırı için!
-hayır anne! benden istediklerini yalancıktan ağlayarak alamazsın! şimdi odana git ve uyu. yarın sabah bayan Copperfield'ın malikhanesinde drama dersin var. kuzenlerin Mary ve Arnold da gelecek, unutma!

neyse.. tilkiler, sen tam da onları unutmuşken geri gelir. kurdu dışarı kovarken tilkiler içeri girer. konuya yine teğet geçtik. ya da konu bize teğet geçti. ne fark eder? eninde sonunda asıl konuya gireceğiz nasılsa (çağın tanığı olmak).

başka bir zamana bırakalım o halde. (neyi?)

Dinlenesiler LXV

2011-06-19T22:56:00.006+03:00

Oh Sister

oh, sister, when i come to lie in your arms
you should not treat me like a stranger.
our father would not like the way that you act
and you must realize the danger.
oh, sister, am i not a brother to you
and one deserving of affection?
and is our purpose not the same on this earth,
to love and follow his direction?
we grew up together
from the cradle to the grave
we died and were reborn
and then mysteriously saved.
oh, sister, when i come to knock on your door,
don't turn away, you'll create sorrow.
time is an ocean but it ends at the shore
you may not see me tomorrow.

Bob Dylan, 1976

Bilsem ki

2011-02-07T04:36:00.002+02:00

Bu ayaklar benden hesap soracak,
Bir düşüncenin peşinden dolaştırdım sokak sokak,
Bu baş, bu eğilmez baş da öyle.
Bazı sarhoş, bazı yorgun
Her zaman bir yastığa hasret!
Bu ciğer de hesap soracak,
Esirgedim, güneşini, havasını
Bu ağız, bu dişler, bu mide..
Ne ikram edebilirim ki bol keseden?
Bu bilekler de hesap soracak,
Göz yumdum çektikleri eziyete.
Bilsem ki kimsenin parmağı yok
Bu sürüp giden işkencede,
Kılım bile kıpırdamadan bir sabah
Çekerdim darağacına, çekerdim kendimi
Bilsem ki suç bende!

Rıfat Ilgaz
foto: zarathus

Dinlenesiler LXIV

2011-01-26T03:38:00.002+02:00

Stien I Bjerget (Danca)

Söz: Thomas Koppel
Müzik: Anonim
Yorum: The Savage Rose

[Stien_I_Bjerget.mp3 dinle]

Şiir bitti!

2011-01-26T01:58:00.004+02:00

Sihriydi tutkuların. Şiir bitti!
Solunarak süzülen tılsımı kalmadı gönlün.

Şiir bitti! Kurudu esin çağlayanı umudun
Dindi suların tendeki çılgın uğultusu
Öpüşlerden düşlerin filizleri yolundu
Kimse ağlamıyor özlerken.

Şiir bitti! Uçukladı dudakları sevginin
Bakışlar yapayalnız, yalnızlık çırılçıplak
Gülüşler kuşsuz, kıvılcımsız
Can bitkin, dil tutsak.

Şiir bitti! Bulandı yüreğin özgür sesi
Teslimiyet başıboş
Yiğitlik evcil
Onur sessizce köreldi gözevlerinde
Dişlerin arasında bilendi küfür: paslı, keskin
Oyuncu arsız, seyirci bezgin
Ne dövüş soylu ne seviş
Çığlığı duyulmuyor sevincin.

Şiir bitti! Söndü içtenliğin güven ateşi
Sevgilin zehrin kılabilir gizemli anıları
Dostun katilin olabilir
Nefret hırçın, şefkat uyuşuk, merak sinsi
Acının sırdaşı ayrılıklar uluorta kudurgan.

Şiir bitti! Tozlandı hançeresi sezginin
Susan da ikiyüzlü konuşan da
İhanetin sinmediği giz unutuldu
Yalan doruklarda çığırtkan

Şiir bitti! Bozuldu ışıktan büyüsü duyguların
Korkunun da ucuzları türedi coşkunun da
Erdem sığlaşıp özüne yabancılaştı
Dal kuru, dalga uysal
Herkes her şeyin sahtesine alışkın.

Şiir bitti! Soldu içli sesin beslediği tomurcuk
Alaycı çalgıcılar dökülüyor şarkılardan
Hüzün sürgün, aşk yılışık.

Şiir bitti! Dindi rüzgârı tükenmez gücün
Ağıtlar yetim, türküler öksüz
Zalim yaradana pervasız, mazlum ölümüne çaresiz.

Şiir bitti! Soğudu tezcanlı yüreğin yanardağı
Ne dövüşün külhanı kaldı ne sevişmenin
Suskunluk kanıksandı, kabalık azgın
Ne Dadal'a sadık halk ne Karacaoğlan'a
Sokakta sabrın tiryakisi ruhsuz bir kalabalık.

Tek umut ki -yaşam bitti demeye varmıyor dilim-
O da çocukların sesleri.

Nihat Behram

foto: madsky@devaintart

AaRON - U-Turn (Lili)

2010-12-02T02:21:00.004+02:00

U-Turn (Lili)

lili, take another walk out of your fake world
please put all the drugs out of your hand
you'll see that you can breath without no back up
some much stuff you got to understand

for every step in any walk
any town of any thought
i'll be your guide

for every street of any scene
any place you've never been
i'll be your guide

lili, you know there's still a place for people like us
the same blood runs in every hand
you see its not the wings that makes the angel
just have to move the bats out of your head

for every step in any walk
any town of any thought
i'll be your guide

for every street of any scene
any place you've never been
i'll be your guide

lili, easy as a kiss we'll find an answer
put all your fears back in the shade
don't become a ghost without no colour
cause you're the best paint life ever made

performed by AaRON

Mutlu Olmak Varken

2010-10-15T01:29:00.002+03:00

Mutlu olmak varken bu dünyada
Geceler geldi dayandı kapımıza
Olduk acımızla sarmaş dolaş
Bekledik düşümüzle koyun koyuna

Söz: A. Kadir
Müzik: Nadir Göktürk
Yorum: Eylem Atmaca

A Choice to Take Action

2010-08-27T02:16:00.003+03:00

"Hope doesn't come from calculating whether the good news is winning out over the bad. It's simply a choice to take action." --Anna Lappe

Photo: Thiago Elias

Dinlenesiler LXIII

2010-08-18T02:43:00.003+03:00

Inel Inel de Aur

Yorum: Rona Hartner
Düzenleme: Shantel

[Inel_inel_de_aur.mp3]

Sıyrılıp Gelen

2010-08-18T00:47:00.006+03:00

Soluk bir ay dolanıyor kentin üstünde her gece
Her gece bilge bir gezgin tavrıyla adımlıyor yolunu
Güz yanığı bir durgun sessizlikle örtülü her şey
Ve yırtılmış bir tül gibi savrulup duruyor zaman

Suların sesini dinle şimdi ormanın fısıldayışlarını
Yarılıyor dağların göğsü bir aşkı dinlendirmek için
Ve gözlerin uzak yamaçlarda aranıp dururken birşeyleri
Sessiz ve sakin beklemekte bekledikçe bileylenen yürek

Belli ki dağların denizlerin ve göllerin üzerinde
Sıyrılıp gelmektedir seher, belli ki yakındır
Belli ki yakındır doğayı ve hayatı sarsacak saat

Ahmet Telli
foto: Brent Pearson

[Siyrilip_gelen.mp3]
Yorum: Grup Yorum
Beste: Metin Kahraman

I Come and Stand at Every Door

2009-08-07T02:19:00.004+03:00

"Kız çocuğu" (The little girl)

Poem: Nazım Hikmet
Music: Zülfü Livaneli
Performance: Joan Baez

"I come and stand at every door"

I come and stand at every door
But none can hear my silent tread
I knock and yet remain unseen
For I am dead for I am dead

I'm only seven though I died
In Hiroshima long ago
I'm seven now as I was then
When children die they do not grow

My hair was scorched by swirling flame
My eyes grew dim my eyes grew blind
Death came and turned my bones to dust
And that was scattered by the wind

I need no fruit I need no rice
I need no sweets nor even bread
I ask for nothing for myself
For I am dead for I am dead

All that I need is that for peace
You fight today you fight today
So that the children of this world
Can live and grow and laugh and play

Nazım Hikmet Ran, 1956
Translation: Jeanette Turner

A Theory of History by Paul Romer

2009-07-05T08:40:00.005+03:00

Yiğit Özgür Karikatürleri XIV

2008-09-24T00:54:00.006+03:00

Yiğit Özgür Karikatürleri XIII

2008-09-24T00:54:00.002+03:00

Yiğit Özgür Karikatürleri XII

2008-09-24T00:52:00.002+03:00

Dinlenesiler LXII

2008-09-21T11:41:00.004+03:00

Serabi *

Söz: Pakrat Estukyan
Beste: Vedat Yıldırım
Yorum: Kardeş Türküler

[Serabi.mp3 dinle]

*Ermeni Türküsü (Armenian Folk Song)

Tuğçe Barbas Akıllı Olsun

2008-09-12T01:56:00.007+03:00

Bugün Facebook'u açtığımda bir de baktım "1 friend request" diyor. Her zamanki gibi heyecanlandım, çünkü çok farklı biri çıkabilirdi. Mesela onbeş yıldır görmediğim bir ilkokul arkadaşı veya geçen gün "merhaba" dediğim ama adını bile öğrenemediğim birisi veya eski ev sahibi veya Al Pacino. Üstüne tıkladım, sayfa birkaç saniyede yüklendi. Tabii bu birkaç saniye boyunca heyecan dorukta. Ve önüme soldaki resim (poster demek daha uygun olabilir) çıktı. Bir de isim: Tuğçe Barbas. Yıllardır beklediğim gizli bir hayran olabilir miydi? Tabii ki hayır! Adı üstünde 'gizli hayran', kendini açığa çıkarır mı hiç? Peki Tuğçe Barbas neydi?

Fotoğraf Brezilya'daki bir film setinde çekilmiş olabilir. Hollandalı bir giyim firmasının kataloğundan da olabilir. Peki ya isim ve ülke? Tuğçe Barbas, Türkiye! Bu tür durumlarda insanın yüzünde alaycı bir tebessüm beliriyor. Hazır yüzüm gerilmişken profiline de bakayım dedim. Tek kelime içerik yok. Sadece 'relationship status' için 'it's complicated' demiş. Her ne kadar elinde bir olta ile gelmiş olsa da kendini biraz ağırdan satmak istiyor anlaşılan. Bir de 'college' için Boğaziçi University demis. Yani hem güzelim hem zekiyim mesajı veriyor. Aynen tahmin ettiğim gibi sadece bir tane fotoğrafı var. Bu da şunu gösteriyor: bunu yapan adam Google'a girip 'nice sexy girl' diye aratmış muhtemelen, önüne çıkan ilk resmi de profil fotoğrafı yapmış Tuğçe'nin. Bunun için Tuğçe'nin başka fotoğrafı yok. Bunları kafadan sallamıyorum. Birkaç arkadaşın başına aynen geldi bunlar geçmişte, çok şükür elbirliğiyle olayı aydınlattık, o arkadaşlar için acı bir tecrübe olsa da.

Kısacası, bu profildeki Tuğçelerden, Burculardan, Arzulardan şüphelenin her zaman. Olgalardan, Elizabethlerden, Amandalardan da şüphelenin. Sakın ola gönlünüzü kaptırmayın, hele kredi kartı bilgilerinizi hiç kaptırmayın. Her Türk erkeği gibi siz de iyimser, hoşgörülü, arkadaş canlısı ve hatta 'badak' olabilirsiniz. Ama Türk erkeği aynı zamanda gayet akıllı ve uyanıktır. En nihayetinde Tuğçe Barbas da yüzde yüz Türk yapımı. Arkasında Mehmetler, Ahmetler, Mustafalar var. Ama unutmayalım ki Şahin'den Ferrari çıkarmasını bilen Türk erkeği, o Tuğçe Barbasları bulup OSTİM'de modifiye eder maazallah! Bu yüzden Tuğçe Barbas akıllı olsun!

---

İki saat sonra gelen güncelleme: Tuğçe Barbas profili silinmiş. Arkadaş listesinde yirmi küsür kişi vardı, onlar da yok artık. Evet, o gitti ama anısı burada ilelebet yaşayacak. Seni unutmayacağız Tuğçe Barbas...

Güncelleme 2: Fotoğraftaki kız aslında Ceyda Ateş adında bir mankenmiş. Yani gerçekten Ceyda Ateş'in kendisi gelse hadi ordan deyip reddecekmişim. Ama profilin sahte oldugu yüzde yüz belliydi. Ne benim suçum var ne de Ceyda Ateş'in..

Acemice Bir Ömür

2008-09-11T11:54:00.004+03:00

İncecik bir ırmağın kıyısında duruyor
'neden çocuğum' diyorum
'her şeyin acemisi sen oldun?'
Su ışıldıyor birden:
'Hey çocuk! Ben ki boylu boyunca
şu dağın acemisiyim
yağmurun ve
rüzgârın...'
Derken
bir erik çiçeği düşüyor suya
yanılıp dalındaki kokuya
ve akıp gidiyor boşluğunda ırmağın
(Ah, gelin olsa şu ırmak suyüzünde ağlarım...)
İncecik bir ırmağın kıyısında duruyor
sakayı dinliyorum
usulca didikliyor içimi:
'Hey çocuk! Sudaki çiçek
aynası ömrümüzün
bırak senin de gecelerin
gönlünün ırmağında süzülsün...'
Ve uzun saçlarını örtünüp
uyuyor yosun
dinleyip suyun uğultusunu
(Ah, güvey olsam ırmağa doya doya ağlarım...)
İncecik bir ırmağın kıyısında duruyor
yüzümü arıyorum
akşam oluyor

Nihat Behram

Fotoğraf: Engin Başa

Dinlenesiler LXI

2008-09-11T09:58:00.002+03:00

Bana Özel

Söz, müzik, yorum: Cem Adrian

Bana_ozel.mp3 dinle

Blogspot Hikayeleri - I

2008-09-07T08:01:00.017+03:00

Uzun zamandır buraya çok az şey yazıyorum. Tam olarak nedenini bilmiyorum ama birkaç tahminim var.

İlk kez 2004 Kasım'ında Forough Farrokhzad'dan 'The Captive' (Esir) ve Schopenhauer'dan bir alıntı yazmıştım bu sayfaya. O geceyi dün gibi hatırlıyorum. Bilkent'in 78. yurdunda kalıyordum. O sıralar ABD'deki üniversitelere başvurmaya hazırlanıyordum. TOEFL ve GRE sınavları, referans mektupları, niyet mektupları vesaire. Her şey güzel ve heyecanlıydı. Hiç bilmediğimiz bir ülkenin hiç tanımadığımız üniversiteleri, kültürleri, şehirleri ve kızları hakkında bilmediğimiz şeyleri heyecanlı bir şekilde paylaşıyorduk. Evet, bilmediklerimizi ve görmediklerimizi paylaşıyorduk. Zaten o yüzden heyecanlıydı her şey. Her cümlenin sonuna 'miş' ekleyerek konuşuyorduk. O öyleymiş, şu şöyleymiş...

O gece de her zamanki gibi geç saatlere kadar yurt odasında herhangi bir şeyler yapıyorduk. Kimlerle ne yapıyorduk tam hatırlamıyorum. Ama eminim ki güzel ve heyecanlıydı. Odadaki bilgisayarım bozuktu, kömürü yanmış olabilir. Veya su kaynatıyordu, emin değilim. Başvurular için niyet mektubu yazmalıydım. O yüzden yurttan yüz metre aşağıdaki bilgisayar merkezine inmeye karar verdim. İnmek diyorum çünkü o yol yokuş aşağıydı. İnmesi üç dakika, tekrar yurda çıkması onbeş dakika sürüyordu. Bilgisayar binasına girdim. Kimlik kartımı bile göstermezdim oradaki memura. Çünkü beni tanıyordu. Muhtemelen ben de onu tanıyordum. Oradaki memurlar bazı geceler canları çok sıkıldığında bilgisayar odalarına çıkar, internet'te okey falan oynarlardı, haber okurlardı.

301 numaralı bilgisayar odasına çıktım. Onlarca güzel ve hızlı bilgisayar vardı. İnternet su gibiydi. Bismillah diyince Google'a giriyordu adeta. Zaten Bilkent'i sevmemin en başlıca nedeni buydu. Yani özgürce hem Bismillah diyebiliyor hem de Google'a girebiliyordun. Lab'da sanırım birkaç kişi vardı. Veya kimse yoktu, tam hatırlamıyorum. Oradaki bilgisayarların hepsi aynıydı ama sanki aynı değildi. Benim birkaç favorim vardı. Onlardan birin başına oturdum. Odanın en köşesinde dana gözü gibi bir kamera vardı. O yüzden de üsturuplu oturmak gerekiyordu, saçmasapan şeyler yapmamak gerekiyordu, yalnız olsan bile.

'Statement of Purpose' yazmaya çalışıyordum. Üniversitelere başvuruken gönderdiğin niyet mektubu yani. "Matematiğe ilgim beş yaşında başladı", "Hem spor yaparım hem ders çalışırım", "Soğuk tedarik zincirlerinin ağ optimizasyonlarının temel dinamiğine meraklıyım", "Üniversitenizi tanımasam da bilmesem de yine de hayranım" ve benzeri tuhaf şeyler. Sanki mecburiydi bu tür şeyleri yazmak. Destur buydu, bizden öncekiler öyle yapmıştı. Ayrıca "alırsanız ekime, almazsanız kasıma kadar yolu var" deme cesaretimiz yoktu.. Bir müddet sonra bunaldım. Bir müddet beş dakikaya tekabül ediyordu o zamanlar, şimdi daha da kısaldı. Canım sıkılınca internet'e dalardım. Dediğim gibi internet çok hızlıydı. Ya Allah deyince otomatikman Ya Hoo açılıyordu. Takdir edip Maşallah diyordum, maillere giriyordu falan. O derece..

Bu siteden o siteye atlıyordum. Blogspot'a nasıl geldim hatırlamıyorum. İlginç ve değişik geldi. Üye olmaya karar verdim. Bedavaydı ve çok cazipti. O dönem ıvır zıvır işlerde kullanmak üzere bir email hesabım vardı. O email ile üye olmaya kalkınca "Bu email zaten kayıtlı dedi". Meğer yedi ay önce Nisan 2004'de zaten kayıt olmuşum. Sayfaya bir şeyler eklemeye karar verdim. Tam da emin değildim ne yazacağımdan. İranlı şair Forough Farrokhzad'dan bir şiir ekledim. Sonra Schopenhauer'dan kısa bir deneme. O zamanlar Schopenhauer, Müslüm Gürses kadar 'baba' bir adamdı gözümde. Müslüm Gürses'in filozof versiyonuydu sanki, katıksız tözüydü. Sonraları kaliteyi biraz düşürdü sanki. Şaka yapıyorum, hala her ikisini de çok severim, sayarım..

Blogspot da emekleme aşamasındaydı biraz. Bazı harfler yanlış çıkıyordu, sayfalar kilitleniyordu vesaire. Ajax yoktu o zamanlar, DHTML ağır bir lükstü. Ama her zamanki gibi sade ve hoştu yine de. Blog-spot'dan ziyade Blogs-pot gibiydi..

Pek sevdim Blogspot'u. Sonraları daha çok yazmaya başladım. Bulduğum hoş, ilginç, değerli şeyleri yazmaya başladım. Hatta bir dönem her gün birkaç yazı yazıyordum. İçli bir şiir, komik bir fıkra, iç karartıcı bir resim, iç açıcı bir video vesaire. Bunları neden yazıyorum diye detaylı şekilde hiç düşünmedim. Ama galiba bilinçaltımda şu vardı: hayatımın belli dönemlerinde neye ilgim varsa, neyi gülünç neyi duygusal bulmuşsam bir köşede dursun. Peki bunları milletle niye paylaşayım ki? Diyelim Kamboçya'nın bir köyündeki mahzun bir çiftçi de Schopenhauer'u bencileyin 'baba filozof' olarak görüyor ve diyelim ki Google' girip "bopico pilocopi schopenhauer" diye aratıyor (Bopico pilocopa ne diye merak ediyor olabilirsiniz. Ama farzedelim ki Kamboçyalı dilinde 'baba filozof' demek olsun). Ve san ki Google bu adamı benim sayfaya gönderiyor. Ee sonra? Kaboçyalılara saygılıyım ve eminim ki onların da tarihi ve turistik güzellikleri, telif hakları konusunda Tayland ile anlaşamadıkları baklava veya musakka benzeri tatlıları ve yemekleri vardır. Ama şunu belirteyim ki hedef kitlem Kamboçyalılar değildi tabii ki.

Peki bir blog sayfası açmanın ve zaman harcayıp bir şeyler yazmanın sebebi ve hikmeti nedir? Şunu söyleyebilirim ki her türden insanın bilincinde veya bilinçaltında bazı şeyleri 'paylaşma' duygusu vardır. Yani çok özele kaçmayan bir kamulaşma dürtüsü vardır. 'Ama bende yoook!' diyorsanız şaka yapıyor olmalısınız, bir daha düşünün. Facebook'a koyduğunuz 'cool' bir resmi, Youtube'a yüklediğiniz bir slayt videosunu, arkadaşlarınıza "Fwd: çook komiiiiiik!" diye gönderdiğiniz bir emaili getirin aklınıza. Hiç olmadı havaalanından aldığınız hediyelik Belçika çikolatasını veya kuzeninize şiddetle tavsiye ettiğiniz bir kokoreççiyi düşünün. Amacınız ne? (21. yüzyılda neden hala kokoreç yiyorsunuz? pardon..) Dediğim gibi bu paylaşım dürtüsü her insanda az veya çok vardır. Ve hatta internet bu yüzden bu kadar büyüyor, forumlardaki 'terazi'lere bu yüzden tıklıyor insanlar. Bazen İskandinav sandığınız bir kız, esmer güzeli bir zenci çıkıyor. Ama o da işin cilvesi. Kısacası, sizin güldüğünüze millet de gülsün istiyorsunuz. Hatta o da katılsın, "bak bu daha komik" desin, gülmekten gebersin adeta. Sizin ağladığınıza millet de ağlasın. Bunlar hoş hareketler elbette..

Bir de olayın başka bir boyutu var. Allah korusun diyelim ki bu gece uyurken, yatak odanızın camından içeri otoyoldan fırlamış bir kamyon lastiği daldı. Ve çok şükür öldünüz. Dikkat edin "çok şükür" diyorum, zira bir ömür bu olayın travmasıyla yaşamak ölümden beterdir. Veya akşam evinize giderken beldiyenin kazdığı foseptik çukuruna düştünüz. Arabanız olsaydı düşmezdiniz ama zaten bu çukurlar da yayalar için açılmıyor mu? Yani bunlar olmayan şeyler mi Allah aşkına? Ölmediniz ama sonrasında sosyetenin huzuruna çıkacak ve başınıza gelenleri anlatacak yüzünüz yok. Karadeniz'de bir sahil kasabasında inzivaya çekildiniz. Sonrasında ne yapacağınız sizin hayal gücünüze kalmış ama farzedin ki bir şekilde cemaatten koptunuz. Ardınızda birkaç hoş sada kalsın istemez misiniz? Mesela arkanızdan millet "Rahmetli bir yazısında belediye çukurundan bahsediyordu ama ne hazindir ki kendisi de İETT otobüsünde sıkışarak öldü!" desin istemez misiniz. Aslında istemeyebilirsiniz ama belki de istersiniz..

Bu kadar şey yazdık ama asıl soruya değinmedik. Yani neden artık bu sayfalara pek fazla şey eklemiyorum? Onu da başka bir zaman anlatırız..

Individualism or Collectivisim?

2008-08-13T14:15:00.008+03:00

"Harmony and the Dream", David Brook
http://www.nytimes.com/2008/08/12/opinion/12brooks.html

This is a nice article to read. However, it is far from reflecting upon the real differences and connections between the collectivist and individualistic regimes. Collectivism is good only when it gives its individuals the initial chance to choose or not to choose being a part of this collection. Collectivism is not an absolute regime that can be dictated on the individuals of a country, a culture or any kind of massive institution. Keeping these individuals in the group and doing that for their own ‘good’ is not a very noble idea, I think. And what happens if, at some point, even some conformists of this collection don't accept or internalize the collective decisions anymore? Do we have a stable solution (other than oppressive punishment) for these people in today’s collectivist nations?

It is claimed that “You can create a global continuum even with the most collectivist societies”. This is a self-contradiction. We cannot expect people from other countries, cultures or collections to become a part of a collectivist society where the collection maintains and prides itself on its own collectivist values, like nationality or a certain political regime. I think an individual from any part of the world would be willing to join and contribute to that continuum provided that his/her individuality is guaranteed and not spoiled by the collectivist continuum, if such a thing exists.

David Brook says that “People in individualistic societies tend to overvalue their own skills and overestimate their own importance to any group effort”. That is quite a big generalization if we think about the numerous civilizations and cultures in history that have adopted individualistic approach. Individualism is too large of a concept to be dependent even on the individuals’ qualities themselves. How can we blame individualism by looking at the imperfect individuals that emerge from imperfect individualistic societies like US or West Europe? And is it really ethical to blame more than half a billion people of being simply narcissistic?

It is a very big cliché to say that people are more prone to depression and suicide in individualistic societies. I’ve heard this for my entire life. I don’t think people would necessarily go into depression in such societies and I don't think of it as an inevitable and collateral damage. But, in my opinion, even depression is a luxury that only an ‘individual’ can experience thoroughly. It is simply because devoted members of a perfectly-defined collection mostly don’t have the chance to get the most out of their own individual lives, which might yield depression as well as self actualization.

“For another, the essence of a lot of the latest scientific research is that the Western idea of individual choice is an illusion” says Brook. I would like see the scientific research that Brook refers to. It’s really confusing to figure out which part is the illusion: the individual choice or the Western perspective on it? Maybe ascribing the whole ‘individual choice’ idea to Western culture is another illusion itself. Although this ‘individualism’ is invented and flourished in West, it is still available to any nation or Eastern cultures to redefine and use it in a more decent way. It is pretty ironic that most of the time individualism unfolds in the societies where collective illusions reach to very dangerous points. Renaissance is probably the best example.

“Some say that Western cultures draw their values from ancient Greece, with its emphasis on individual heroism, while other cultures draw on more on tribal philosophies” says Brook. I think none of these ancient Greek philosophers would like to be called a hero, or admit that heroism was their primitive motivation. And can anybody give me a good example or name from these tribal philosophies that left any universal value behind them? That’s exactly why we choose to read about the individualistic philosophies of ancient Greece rather than the collective ones of tribes. Indeed, a philosophy cannot be tribal or collective, since it’s an uppermost achievement of individualism by its definition. What David Brook calls “tribal philosophy” must be something else like tribal religions, lifestyles or constitutions.

Brook tells about a funny experiment that “When the psychologist Richard Nisbett showed Americans individual pictures of a chicken, a cow and hay and asked the subjects to pick out the two that go together, the Americans would usually pick out the chicken and the cow. They’re both animals. Most Asian people, on the other hand, would pick out the cow and the hay, since cows depend on hay.”. To be frank, I would choose the chicken and cow combo too, if I was certain about a free market that I could buy hay for my animals. And Brook’s reasoning that “Americans are more likely to see categories. Asians are more likely to see relationships.” has nothing to do with the ongoing argument.

To sum up, collectivism is beneficial only if it leads to and utilized for a higher level of achievement: individualization. We well know that extreme collectivism has been the major cause of wars throughout the history. In fact it inevitably leads to extreme nationalism unless it is controlled by the individualist freedom. Almost all of today’s individualistic societies have passed through collectivist Unitarianism. Think about American collectivism in the second quarter of 20th century. This collectivism, which is boosted by war, yielded a nice economic momentum afterwards. But it also excluded millions of American citizens who had Japanese, German or Italian descents. Fortunately, it was followed by an individualism that somehow earned a lot of prolific people and created a much bigger global momentum. Of course, it is debatable whether this momentum is really indiscriminative and global, or not, but this is a totally different discussion.

Turkish and Greek Men

2008-08-11T13:09:00.002+03:00

The following posting is retrieved from americangirlsareeasy.com. An outstanding website where some American girls tell about their observations and experience during their trips to various parts of Europe. There is a whole section about How to Find a Man in Europe and Leave Him There. It's quite amusing to read about the men of your country from very different perspectives. The stories contain a lot of exaggeration (in case you may not notice). It's extremely funny though.

We're combining Turkish and Greek men in the same chapter not only because they behave similarly but because they'd be pissed off to be lumped as one. Each country is self-important and hates the other. They fail to recognize how similar they are. Their cuisines are nearly identical, their attitudes are identical, and who knows which was first to start the annoying trend of wearing sunglasses in a nightclub. The men in both countries over grease their hair (which desperately needs a trim) and unbutton their shirts enough to show off their gold chains and fluffy chest hair.

Potential Boyfriend Names

Name Pronunciation
Ahmed ahh-MED
Askin ash-KEEN
Celik SEA-lick
Devrim dev-REAM
Ethref ethref
Habib Huuh-BEEB
Heracles her-cue-LEESE
Oedipus ed-ip-PUSS
Olcay ole-GUH-I
Omar OH-mar
Sakir sah-KEER
Socrates soc-rat-TEASE
Vedat ved-DAT
Yurtsev yourt-SAY

Four Insights into Turkish and Greek Culture

Turkish and Greek Dogs

Turkish and Greek dogs are incredibly hairy, beg a lot and try to hump your leg all night... or maybe that was their owners.

Turkish and Greek Driving

We hopped in a taxi cab in Istanbul with two Turkish guys. The guys haggled with the driver on the price. He accepted a low fare because he didn't have to turn the meter on and could pocket all the cash. As he drove to our hotel, the guys talked then burst into hysterics. Apparently the driver was explaining how drunk he was.

Turkish and Greek Time Telling Abilities

When it comes to the working day, Turkish and Greek men can't tell time. Many of them work 14 hour days and when they're done with their jobs they hang around shooting the shit with customers and co-workers.

Turkish and Greek Theft

Most Turkish and Greeks take a lot of pride in chicanery. Stealing cash from your purse won't make a good story for their buddies, but showing you a carpet that came out of the loom two days ago, dumping dirt on it, calling it an antique, and selling it to you for $900 is a fabulous one. You can leave your belongings unattended, but don't ever leave your guard down.

How to Meet Him

Don't worry about finding him, he'll find you... and he'll follow you for hours/days/your entire trip. Turkish and Greek men are very friendly. We've always been confused how they can work all day, hang out at work all night, and still attempt to spend every second of the day with us.

Tips for the Date

One tip: Don't go.

What You Should Know about Turkey and Greece

You should understand the financial structure of stores in Turkey and Greece. No item has a price tag - not carpet stores, medicine stores, grocery stores, clothing stores - nothing. Vendors talk to you for a moment, trying to make a quick calculation about how much money they can get out of you. They've decided that flirting with you and groping you will make you think you're getting a good deal. They're so pushy that an hour of shopping is physically and emotionally draining. If you don't find a boyfriend in these countries, try to befriend a shopping partner. Bringing a boy along will minimize the price and the physical contact.

What You Need To Know About Turkish and Greek Cities

Ankara Capital of Turkey.
Athens Worst city in Europe to visit.
Antalya Many Turkish buses are named after this city.
Bodrum Known as the bedroom of Turkey and not for being a place to sleep.
Cappadocia Many penis-like rock formations and penis-lacking men.
Greek Islands Corfu, Ios, Kos, Rhodes (These are the main ones you'll hear people talking about.)
Istanbul Place to purchase an overpriced carpet.
Izmir Turkish people from this region look like pale Americans - very strange.
Olimpos In the middle of nowhere - tourists come for a visit and never leave.
Thessaloniki One of the oldest cities in Europe - serious history learned in one visit.
Truva The Trojan horse used to be here.

Impressing His Mother

His mother will hate you. Turkish mothers want nice, fully-clothed virginal Turkish girls for their sons. Greek mothers want nice, partially-clothed virginal Greek girls for their sons. Being foreign, you'll never fit in.

Turkish and Greek Girl Competition

In some cities, Turkish girls are covered from head to toe, so it's unlikely you'll be able to tell one from the next. It's equally unlikely that you'll view a Turkish chick as competition. Instead you'll feel sorry for her because her greasy husband will make cat calls at you as they walk together down the streets. You'll feel bad for Greek women too. They're not clad in unflattering robes and their husbands won't overtly hit on you, but as soon as a woman turns her back husbands pretend they're not married.

When You Want Him to Go Away

He's full of pride, so when you decide you're sick of your Turkish or Greek guy, he's not going to go peacefully. You'll see him transform into a six year-old and he'll begin calling you names. He'll rant in his native tongue and flip furniture if it's around. You should wear protective headgear or, at the very least, a mouthpiece.

Yigit Özgür Karikatürleri XI

2008-08-11T09:52:00.005+03:00

Yiğit Özgür Karikatürleri X

2008-08-11T09:52:00.002+03:00

Yiğit Özgür Karikatürleri IX

2008-08-11T09:51:00.005+03:00

Yiğit Özgür Karikatürleri VIII

2008-08-11T09:51:00.002+03:00

Yiğit Özgür Karikatürleri VII

2008-08-11T09:40:00.002+03:00

Learn Out Loud!

2008-07-19T01:11:00.004+03:00

http://LearnOutLoud.com

This website is my new favorite! I love learning new stuff, especially when it comes with no charge other than the mental effort I voluntarily spend to grasp it. Sometimes I think of Internet as an enormous dumpster where you can find almost everything (even whole fishes) if you can stand the stinky content as well, which is, naturally, the main inherent of its container. The only role you are supposed to play is acting like a sneaky and laid-back cat (sounds contradictory, but it is not). There are two simple rules you should keep in mind: Collect only the edibles, and get away from rotten leftovers. If you don't feel hungry at all, then get offline and go out for a walk and some fresh air. It's fair enough, I guess..

Çok Eskilerden Bir Reklam

2008-06-26T03:33:00.002+03:00

Bugünü, 70 yıl önceden karikatürize eden futurist bir çalışma! Mı?

On Death - George Carlin

2008-06-24T11:41:00.000+03:00

Dinlenesiler LX

2008-06-18T06:44:00.006+03:00

Yar Sarsa Beni

Türkü: Karacaoğlan
Yorum: Mazlum Çimen

Harika bir türkü, en iyilerinden. Mazlum Çimen'in yorumu enfes, sözler hakeza:

gökyüzünde türen olsam
yeryüzünde biten olsam
al benekli keten olsam
yar boynuna sarsa beni

yar kolunda burma olsam
yedikleri hurma olsam
alçım alçım sürme olsam
yar kaşına sürse beni

karac'oğlan uşak olsam
yar belinde kuşak olsam
bir atlastan döşek olsam
yar altına serse beni

[Yar_sarsa_beni.mp3 dinle]

Dinlenesiler LIX

2008-06-12T13:58:00.003+03:00

Ham Meyvayı Kopardılar Dalından

Söz, Müzik: Anonim
Yorum: Sadık Gürbüz

Türkünün başında A. Kadir'e ait kısa ve pek hoş bir şiir var:

Sen orada bağrına bas dur en büyük çileyi,
Ben burada en büyük çileyi doldurayım,
Ekmeğe muhtaç, hürriyete muhtaç, sana muhtaç.
Sen orada dalından koparılmış bir zerdali gibi dur,
Ben burada zerdalisiz bir dal gibi durayım.

Sonrasında da Sadık Gürbüz tok sesiyle okumaya başlıyor türküyü. Gerek müziği gerekse de sözleriyle muhteşem bir yoğunluğa sahip bir Yozgat türküsü.

...demedim mi nazlı yarim ben sana
çok muhabbet tez ayrılık getirir...

[Ham_meyvayi_kopardilar_dalindan.mp3 dinle]

Olmasaydı

2008-05-24T10:49:00.009+03:00

Ben kaybolmasam biraz
O ölecekti,
Acısız parmaklara dolanan
İnce bir gül gibi
Kendi dikenlerine batarak

O düşmeseydi
Ben kendi parmaklarıma ağlayacaktım,
"Körlerin neden elleri var" diyecektim
Veya "Neden yaşarlar
kanları bile kızıl değilken"

Kendi çarpıklığımda yürürken
Dönüp de ardıma bakmasam
Onu yine bulur muydum orada,
Kendi toprağını deşer gibi
Bana uzarken

Beni beklediğini sanarak
Yalınayak koşmasaydım o kadar
Yine acır mıydım kendime
Ümitlerim, sakat bir anneden
Ölü bir bebek doğurdu diye

Ben öyle sevmeseydim
O da yanımda kalırdı,
Bana kardeşçe sarılan
Islak bir yorgan gibi
Hiç tutuşmayacağını bilerek

Ben kırılmasam
O dökülmezdi,
Yanyana konmuş iki taş gibi
Sessizce yaşardık,
Dibimizdeki ölülere benzeyerek

O da merak edince,
İndiği derin kuyu
Dünyanın bir başka ucunda
Yeni bir toprağa biter mi diye,
Sıyrıldı sımsıkı kapalı
İki avuç arasından,
Dikenlerini bile köreltmeden

Ben kesilmesem
O bükülürdü
Aklındaki kuşkuların ağırlığını
Bir yazgı gibi taşırken
Boynunun inceliğinde

O güzel olmasa
Ben böyle çirkinleşmezdim,
Her şey güzel görünsün diye
Gözlerimi beyaza boyayarak

Ben incelmesem
O kopardı,
Hem de en sağlam dalından
Bir bıçkıya doğru yuvarlanarak

Ben onu sevmesem
O beni severdi,
O benim duruşumu
Kendi yalanları gibi severdi.

24 Ağustos 2007

Not: Bu şiiri ne amaçla ve nasıl bir motivasyonla yazdığımı hiç hatırlamıyorum. Ama uzun bir aradan sonra bu sayfaya yeni bir şeyler eklemek istedim ve bula bula bunu buldum. Aslında şiir yazmak veya yazdığım bir şiiri böyle herkese açık bir ortamda yayınlamak adetim değil. Şiir yazmayı çoğu zaman kendimce saçma ve sahte buluyorum. Yanlış anlaşılmasın, şiirin arka planındaki kaynakları ve saikleri değil, şiirin kendisi sahte. Örneğin yıllar önce yazdığım bir şeye bakarken, ister istemez o şiiri yazdığım zamanki hissiyat ve düşünce canlanıyor kafamda. Bir daha tam anlamayıyla hiçbir zaman duyamayacağım ve hatırlayamayacağım bir ruh halini, uzun bir süre sonra kafamda somutlaştırmaya ve geri çağırmaya çalışıyorum. Bilmem ne zaman bilmem hangi dağdan getirilen bir miktar karı, her seferinde eritip yeni bir kapta dondurmaya benziyor bu. Eritince su oluyor, donunca da buz. Ortada kar falan kalmıyor artık. Hepsi en nihayetinde aynı maddeden ibaret. Ama kar, su ve buz birbirinden o kadar farklı şeyler ki! Hatta bir süre sonra bu eritme-dondurma işlemi o derece laçkalaşıyor ki bütün içerik H₂O'ya indirgeniyor artık ve tamamen değersizleşiyor. Kısacası, yaşadığınız her şey ilelebet "hoş bir sada" olarak kalacakken, oturup o şeyler üzerine bir şiir yazıyorsunuz ve kar erimeye başlıyor. Ve zaman içinde o şiiri didikeye didikleye o hoş sadanın varlığından bile şüphe duyar hale geliyorsunuz. Çünkü elinizde kalan alelade suları, o karmaşık ve muhteşem karlara geri çevirmek mümkün değil artık..

Bir müddet ara

2008-01-27T10:14:00.000+02:00

Buradaki yazılarıma, binbir çeşit önemli/önemsiz, gerekli/gereksiz, haklı/haksız, kişisel/genel, büyük/küçük nedenden dolayı bir süre ara veriyorum. Giderayak, çok sevdiğim bir türküyü, ve her okuduğumda altında biraz daha ezildiğim bir alıntıyı aktarmak istiyorum buraya. Görüşmek üzere, hoşça kalın..

Kırım Türküsü (Kayadan indim bugün)

"Seni başka biri yapmak için geceler ve gündüzler boyunca elinden gelen her şeyi yapmaya çalışan bir dünyada 'kendinden başka hiç kimse olmamak', senin uğruna mücadele edeceğin en zorlu kavgadır."
--E.E. Cummings

Dinlenesiler LVIII

2008-01-27T09:26:00.001+02:00

Yansıma

Söz, müzik, yorum: Murat Hasarı

[yansima.mp3 dinle]

Aylavyu Aylavyu

2008-01-25T07:38:00.000+02:00

Seksenli yıllardan aklımda kalan ender şarkılardan biridir Ümit Besen'in 'Aylavyu' parçası. Sokaklarda, evlerde çocuk/genç/yaşlı herkesin dilindeyi bu şarkı:

"Aylavyu aylavyu. Duyu lavmi yes aydu!"
Yani diyordu ki:
"Seni seviyorum seni seviyorum. Peki sen beni seviyor musun? Evet ben de seni!"

Tabii o zamanlar bu sözlerin ne anlama geldiğini bilmiyordum. Yine de garip bir zevkle, benim de bağıra bağıra söylediğimi hatırlıyorum. Hatta ortaokulda İngilizce hazırlık okumama rağmen, Ümit Besen'in aslında Adana aksanıyla "I love you" dediğini anlamak için beş yıl kadar bekledim. Tabii beklerken boş durmadım; ortaokulu bitirdim, sınavlara girdim, lise okudum o esnada. Aylavyu'dan sonra talihim beni 'nikah masası', 'arkadaşımın aşkısın', 'ıslak mendil' ve daha nice şarkıyla karşılaştırdı; minibüste, radyoda, berberde, Van'ın izbe pasajlarındaki kasetçilerin önünden geçerken.

Artık istesem de, bu saatten sonra Ümit Besen'i ve onun ortadan ikiye özenle bölünmüş bıyıklarını unutamam. Madem aklımın bir köşesinde duruyor, o halde paslanmasın diyerek dinliyorum bazen. Tabii dinlerken yine boş durmuyorum; doktora yapıyorum, çay içiyorum, yaşlanıyorum..

Ümit Besen son dönemde 'Nostalji' adında bir albüm çıkarmış. Artık klasik haline gelmiş parçalardan oluşan bir albüm. İnternetten bedavaya indirdim, dinliyorum mütemadiyen (Ümit abi bu yazıyı okuyorsan lütfen hakkını helal et ama korsan aldı başını gidiyor zaten). İşte o albümden birkaç parça var aşağıda, dinlemek istersiniz diye.

Okul Yolunda (dinle)
Nikah Masası (dinle)
Islak Mendil (dinle)

Dinlenesiler LVII

2008-01-18T12:45:00.000+02:00

Yitip Giden

Söz, müzik: Tuncay Akdoğan
Yorum: Ahu Öztürk

[yitip_giden.mp3 dinle]

Dinlenesiler LVI

2008-01-16T09:40:00.000+02:00

Onno Tunç (1948, İstanbul - 14 Ocak 1996, Yalova)

Sen Ağlama

Beste: Onno Tunç
Söz: Aysel Gürel
Yorum: Sezen Aksu

[sen_aglama.mp3 dinle]

Lady Lazarus

2008-01-13T11:11:00.000+02:00

I have done it again.
One year in every ten
I manage it--

A sort of walking miracle, my skin
Bright as a Nazi lampshade,
My right foot

A paperweight,
My face featureless, fine
Jew linen.

Peel off the napkin
O my enemy.
Do I terrify?--

The nose, the eye pits, the full set of teeth?
The sour breath
Will vanish in a day.

Soon, soon the flesh
The grave cave ate will be
At home on me

And I a smiling woman.
I am only thirty.
And like the cat I have nine times to die.

This is Number Three.
What a trash
To annihilate each decade.

What a million filaments.
The peanut-crunching crowd
Shoves in to see

Them unwrap me hand and foot--
The big strip tease.
Gentlemen, ladies

These are my hands
My knees.
I may be skin and bone,

Nevertheless, I am the same, identical woman.
The first time it happened I was ten.
It was an accident.

The second time I meant
To last it out and not come back at all.
I rocked shut

As a seashell.
They had to call and call
And pick the worms off me like sticky pearls.

Dying
Is an art, like everything else.
I do it exceptionally well.

I do it so it feels like hell.
I do it so it feels real.
I guess you could say I've a call.

It's easy enough to do it in a cell.
It's easy enough to do it and stay put.
It's the theatrical

Comeback in broad day
To the same place, the same face, the same brute
Amused shout:

'A miracle!'
That knocks me out.
There is a charge

For the eyeing of my scars, there is a charge
For the hearing of my heart--
It really goes.

And there is a charge, a very large charge
For a word or a touch
Or a bit of blood

Or a piece of my hair or my clothes.
So, so, Herr Doktor.
So, Herr Enemy.

I am your opus,
I am your valuable,
The pure gold baby

That melts to a shriek.
I turn and burn.
Do not think I underestimate your great concern.

Ash, ash--
You poke and stir.
Flesh, bone, there is nothing there--

A cake of soap,
A wedding ring,
A gold filling.

Herr god, Herr Lucifer
Beware
Beware.

Out of the ash
I rise with my red hair
And I eat men like air.

Sylvia Plath

Dinlenesiler LV

2008-01-06T13:19:00.000+02:00

Bugün, çocukluğunu seksenli yıllarda yaşayanların bir yerlerden mutlaka duyduğu, tam anlamıyla taverna arabeski bir parça aktarmak istiyorum. Şarkının pek bir özelliği olmasa da iyi kötü bir hatırası var! Yirmi yıldır pekçok kamyonun, taksinin arkasında gördüğümüz "Hatırası var" ifadesi de bu parçadan türetilmiştir. Biraz dinleyin, size bir şeyler çağrıştıracaktır mutlaka. Zaten o org sesini duyar duymaz ambiyansi sasiyor adamin. Çocukluğuma dair bu tür şeyleri hatırladığım için üzülmeli miyim acaba, bilmiyorum.

Hatırası Var

Yorum: Yıldırım Caner

[hatirasi_var.mp3 dinle]

Tanju Çolak - Ettori

2007-12-30T12:33:00.000+02:00

1 Mart 1989, Monaco - Galatasaray Maçı

Dinlenesiler LIV

2007-12-26T06:57:00.000+02:00

Dağlarda Kar Sesi Var *

Söz, Müzik: Anonim (Artvin)
Yorum: Kazım Koyuncu

[daglarda_kar_sesi_var.mp3 dinle]

* Çok güzel bir Şavşat türküsü. Gerçi ben bu türküyü Gaziantep'e ait zannediyordum. Bazı kaynaklarda "Zeytin yaprağı yeşil" adıyla da anılıyor ve sözler biraz daha farklı. Aslında bu türkü her iki yöreye de ait olmayabilir. Çünkü bildiğim kadarıyla ne Artvin'de ne de Antep'de zeytin yetişiyor. Buna benzer durumlarla daha önce de karşılaşmıştım. Galiba herkes tarafından bilinen bir türküyü, farklı yörelerdeki insanlar alıp üzerine bazı sözler ekliyor ve yerelleştiriyorlar zamanla. Zararı yok, türkünün her iki uyarlaması da çok güzel..

Fotoğraf: Artvin, Borçka (Murat Selam)

Dinlenesiler LIII

2007-12-26T06:40:00.000+02:00

Ceren Kız

Söz, Müzik: Grup Yorum
Yorum: Hilmi Yarayıcı

[ceren_kiz.mp3 dinle]

Koyunlar ve Hindiler

2007-12-21T10:38:00.000+02:00

Marta Vieira da Silva

2007-12-18T09:19:00.000+02:00

FIFA tarafından 2006 ve 2007 yıllarının en iyi kadın futbolcusu seçilen Brezilyalı Marta Vieira da Silva'dan muhteşem bir gol. Marta'nın videolarını YouTube'dan izleyebilirsiniz. Bir kadının bu kadar güzel futbol oynadığını görmek çok ilginç geliyor insana.

Bir darı ambarı olarak Facebook

2007-12-08T14:10:00.000+02:00

Meçhul Öğrenci Anıtı

2007-12-06T06:01:00.000+02:00

Buraya bakın, burada, bu kara mermerin altında
Bir teneffüs daha yaşasaydı,
Tabiattan tahtaya kalkacak bir çocuk gömülüdür
Devlet dersinde öldürülmüştür.

Devletin ve tabiatın ortak ve yanlış sorusu şuydu:
- Maveraünnehir nereye dökülür?
En arka sırada bir parmağın tek ve doğru karşılığı:
- Solgun bir halk çocukları ayaklanmasının kalbine!dir.

Bu ölümü de bastırmak için boynuna mekik oyalı mor
Bir yazma bağlayan eski eskici babası yazmıştır:
Yani ki onu oyuncakları olduğuna inandırmıştım

O günden böyle asker kaputu giyip gizli bir geyik
Yavrusunu emziren gece çamaşırcısı anası yazmıştır:
Ah ki oğlumun emeğini eline verdiler

Arkadaşları zakkumlarla örmüşlerdir şu şiiri:
Aldırma 128! İntiharın parasız yatılı küçük zabit okullarında
Her çocuğun kalbinde kendinden büyük bir çocuk vardır
Bütün sınıf sana çocuk bayramlarında zarfsız kuşlar gönderecek

Ece Ayhan

Buruk Bir Mektup

2007-11-27T09:58:00.001+02:00

Geçen gün internette dolaşırken rasladım bu mektuba. Biraz okuduktan sonra, aslında bir şiire benzeyen bu yazıyı yıllar önce okuduğumu hatırladım, ama o zamanlar kim tarafından yazıldığına pek dikkat etmemiş olduğumu da farkettim. Baştan sona yeniden okudum mektubu. Ama bu kez çok farklı bir açıyla okumak zorunda kaldığım için üzüldüm. Sanki yaşam, söylediğimiz en içten sözler ile önceden şekilleniyor. Ve yıllar sonra o sözler, kendi gerçekliklerine tanıklık ediyor. Dualar, beddualar, vasiyetler, sonsözler...

---

Bedelin Pahalıydı Ödedim, Ödeyeceğim

Ey sevgilim, ey birtanem, ey 'ben'tanem
Aç gözlerimi hadi.

Ve anımsa.
Günlük ezberimizin bozulduğu, sıradan söylemlerimizin kekeleştiği ilk göz sevişmelerimizi anımsa.

Sınırlanmış yaşantımızı ilk yırtışımızı.
Dayatılanlara, sunulanlara yenik düşmüş bakışlarımızın ilk dirilişini, direnişini.
Tarih yaratıyordu artık o gözler.
Anımsa.

*

Yüklüydük, gayrı insani yüklerin en ağırıyla.
Aşk bu, kolay mı öyle kapıp da kaçmak? Kolay mı öyle tarih yaratıp da zamanın insafına terketmek?

Sırtlayıp taşınması gerekirdi geleceğe. Beslenmesi gerekirdi.
Azalmanın değil çoğalmanın hücresiydi sırtladığımız. Bütün hallerimizin çekirdeğiydi.

Artık silahımız da oydu. Atom bombamız da.

*

Nice acılı ve zalim çalkantıların arasından hep onun sayesinde sıyrılacaktık.
Onu kaybetmemeliydik. O bizim tarihte ilk kurtarılacak ve hep kurtarılacak üretim aracımızdı.

Zamanla hesaplaşmamızda, didişmemizde, cebelleşmemizde tek kalemizdi. 'Büyük dünya'ya karşı verdiğimiz mücadelede 'Küçük dünyamız'dı, savunma alanımızdı, sığınağımızdı.

*

Ey sevgilim, ey aşkım
Sen var ya sen, hep uğruna mücadele ettiğim barıştın, huzurdun.
Farklı olma hakkımın, eşit yaşama arzumun ve özgürlük sevdamın köküydün.
Sen benim sonradan kazandığım sosyal bir hak değil, insan olma temelimdin. Ta kendimdin, halimdin.

Sakındığımdın. Ödediğim bedellerin nimetiydin.
Hep yaşadığım ama hiç erişemediğimdin.

*

Sevgilim
İnan ben seni onursuz hiçbir sevdayla aldatmadım.
Bedelin pahalıydı, ödedim. Ödeyeceğim.

Ve günün birinde sevgilim, gözlerim yorulanda.
Çağır çocukları yanına.
Aç gözlerimi son bir kez.
Onlara bebeklerimi göster ve de ki:
"Sizin babanız beni işte bunlarla sevdi."

Hrant Dink, Geleceğe Aşk Mektupları, 2000

Dinlenesiler LII

2007-11-26T06:19:00.000+02:00

Darbedar

Sözler: Tuncay Akdoğan
Beste, yorum: Kazım Koyuncu

[darbedar.mp3 dinle]

Melissa Theuriau - Istanbul

2007-11-25T06:23:00.000+02:00

Fransızların ünlü sunucusu Melissa Theuriau'nun İstanbul gezisi izlenimleri. Kadın'ın ne dediğini anlamasam da çok güzel şeyler anlatıyor sanki. Melissa'yı "şerefe" derken görmek de nasip oldu bize.

Dinlenesiler LI

2007-11-08T01:23:00.000+02:00

Cavit Tebrizli tarafından yorumlanan çok güzel bir Azeri türküsü.
[aksamlar.mp3 dinle]

Axsamlar

Düşende türrey-i dilber xeyale axsamlar
Mehebbet ehli düşer min melale axsamlar

Şikeste bülbüle benzer bele ceken asiq
Gülünden ötrü eder ahu nale axsamlar

Günüzler asiqe ten etme ki gülüp danışır
Salar feragın onu gör ne hale axsamlar

Düşende zülfün üze,gaşların xeyale gelir
Batanda gün,bakar alem hilale axsamlar

Serabı yarsız içsen biraz da qem getirer
Gül üzlü yar ile ol hem piyale axsamlar

Bir özge lezzeti var asig ile mesuge
Reqipsiz yeteler ger vusale axsamlar

Müyesser olmasa gündüz sene şerap icmek
Unutma Vahid onu lamehale axsamlar

Eliağa Vahid

Evlerinin Önü Boyalı Direk

2007-11-04T01:25:00.000+02:00

Şener Şen ve Uğur Yücel'in unutulmaz "Muhsin Bey"(1987) filminden bir kesit.

Agapi Mou

2007-11-03T09:51:00.000+02:00

"Agapi Mou" Petros Gaitanos yorumu

Spartaküs

2007-11-03T09:07:00.000+02:00

Hayat bir türküdür Spartaküs
Avutucudur geçicidir
Güneş tepeler üstünde yükselirken
Ve kıyıları döverken mor dalgalar
Hayat bir türküdür Spartaküs
Köylü kadınların küçük çocukların söylediği
Orda Trakya ovalarında

Özgürlük uçan kuşlara benzer
Ağaç yaprağına yağmur damlasına benzer
Varinia'nın gözyaşlarına Spartaküs
O Britanyalı köle kadının, o kır çiçeğinin
Bir gladiyatörün acı gülüşüne benzer
Kanları toprağa belenirken

Onlar dostluğu bilirler mi
Kardeşliği bilirler mi
Başkası için ölmeyi hiç
Onlar bilirler mi Spartaküs
Ayağa kalkınca Makedonya'nın
Lombardiya'nın taşı toprağı
Yaşlıları, hastaları, genç kızları
Özgürlük için saçları bayraklaşan

Onlar, Roma'nın uygar efendileri
Dövüşken horoz yetiştirir gibi
Avrupa'nın, Asya'nın, Afrika'nın
O, kölelikten başka hakkı olmayan
En güçlü insanlarını meydanlarda
Birbirine öldürtüp kahkahalarla gülen
Eğlenceye ve elmaslara çılgınca düşkün
Onlar, Roma'nın uygar efendileri

Frigya ovasında yetişen buğday
Acem ipeği, Mısır pamuğu
Besili sığırları Afrika'nın
Finike'nin sedir ağaçları
Ve genç kızları Normandiya'nın
Herşey, hattâ dalgalar, gökyüzü
Dağlar, esen yel ve gün ışığı
Güya bu efendiler içindi.

Köle doğmak boynunda bir zincirle
Sırtında bir kamçıyla
Yüreğinde bir damgayla Spartaküs
Uşaklık edeceğin saraylar yapmak
Geçemiyeceğin köprüler, sürüneceğin yollar
Çürüyeceğin zindanlar yapmak
Ve taşımak olmayan günahlarını sırtında
Doğduğun günden öldüğün güne kadar
Zincirleri kırmak güzeldir Spartaküs
Gökyüzü gibidir, yaşamak gibidir
Aşk gibidir
Çıkmak geceden güne
Zincirlerden öte uzundur dünya
Duvarlardan öte yaşamak geniştir
Besbelli sevginin en güzeli
Zincirleri kırmaktır yeryüzünde

Hiç unutabilir misin Spartaküs
Yüzünü Afrika'lı zencinin
Gözlerini unutabilir misin
Ancak bu denli sevebilir insan
Kılıç, kan ve Romalılar arasında bile
Gönlü böylesine sevgiyle taşan
Bu adam
Seni öldürmemek için kendi öldü
Sen o zaman vurulmuştun işte
Ölüm güzeldir böyle yaşamaktan

Bir Romalı yüreği gibi değil
Ezik bir köle yüreği gibi çiçek yetiştiren
Ak bulutların öptüğü
Makedonya dağlarından
Cins atlar büyüten, yapağı veren
Macar ovalarından
Çıkıp karlı Alp Dağlarını
Köle toprakları bir boydan bir boya aşan
Bir su gibi içip özgürlüğü
Mızrağının ucunda
Alınteri ve sevgi taşıyan
Kölelerin bayrağı Spartaküs
Sen ki o mermer saraylarda yaşıyan

Kan ve kemikler üstüne şanları kurulu
Parayla, döneklikle soylu olmuş kişilerin
Bilmediği bunca şeyi bilirdin
Sen ki bir çocuk için yaşamayı
Bir kadına gönül vermeyi
Eğilip toprağı öpmeyi bilirdin Spartaküs
"Biz kölelerin de bir tanrısı vardır.."
Bunu bilmiyordun işte
Çünkü kölelerin tanrısı yoktur

Yoksulluk kötüdür Spartaküs
Bilgisizlik kötüdür
Ama hiçbir şey boyun eğmekten
Daha kötü değildir
Sen de yenildin sonunda
Bir çarmıhta can verdin
Ama bir türkü gibi çağdan çağa
Erkekçe savaşmayı öğrettin insanlara
Adını öğrettin Spartaküs.

Kemal Burkay, 1964

Dinlenesiler L

2007-10-25T09:42:00.000+03:00

Kapıldım Gidiyorum

Güfte, Beste: Ömer Bedrettin Uşaklı
Yorum: Şevval Sam

[kapildim_gidiyorum.mp3 dinle]

Gerçekten Hazır mısınız?

2007-10-24T08:33:00.000+03:00

...
Hemen herkes “bedeli neyse ödemeye hazırız” diyor. Kiminin kanı kaynadığı için, kimisi hükümeti batırmak amacıyla.

Futbolda denemeyi pek sevdiğimiz “doldur boşalt” yöntemi gibi, bunun da bir “Irak’a gir, vur, çık” işi olduğunu sanıyorlar.

Uzun soluklu bir serüvene gerçekten hazır mısınız?

Arabanızın deposunu bin liraya dolduracağınız bir serüvene?

Doların beş lira, avronun on lira olduğu, Migros’ta hiçbir ithal tüketim malını bulamayacağınız, gene Amasya’nın elmasına, Anamur’un muzuna kalacağınız bir Türkiye’ye hazırlığınız gerçekten tamam mı? (İşin kötüsü, o durumda Diyarbakır’dan karpuz da gelmeyebilir.)

Karaborsa yapmayacaksınız ama, söz mü? İstifçilik de yapmayacaksınız, tezgâh altından mal satmayacaksınız!

Televizyon orospularına para yedirmeyeceğinizi garanti ediyorsanız, ben varım.

Çünkü, misliyle artarak gelecek olan şehit tabutlarının hiçbirinin içinde, Kuruçeşme gecelerini kasıp kavuran zengin piçleri olmayacak.

Gene köylü çocuklarıdır ölecek olanlar... Aç kalacak olan da işçi ve memur. Sokaklarda sürünecek olanlar, emekliler.

Var mıdır aranızda güneydoğu cephesine gönüllü gidecek, yok canım, vuruşmaya değil, geri hizmette çalışmaya?

“Hayatını küçültmek” deyimiyle küçümsenip geçilen o darlığa gerçekten düşünce yaygarayı basmayacaksınız, söz mü?

Örneğin ücretiniz yarıya inince şarlamayacaksınız, okey?

Var mısınız Tekalif-i Milliye’ye, her evden iki kat don fanila, çorap vermeye? (Kağnıyla mermi taşıtmazlar, korkmayın, o eskidendi.)

“Muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızdaki asil kanda zaten mevcuttur” demişsiniz, demek ki uçak, helikopter, tank, top gerekmiyor...

Ama sıkıntıya girmek şart. Kaçınılmaz.

Kaçmayacaksınız, kaytarmayacaksınız. Yemiyorsa, bedeli her neyse ödemeye hazırız diye efelenmeyiniz. Kostak değilseniz, boşa kostaklanmayınız.

Çünkü o bedeli kendiniz ödemeyecek, gene başkalarına ödeteceksiniz... Bugüne kadar öyle olmamış mıydı?

Engin Ardıç, 24 Ekim 2007

Diğer Sorular

2007-10-22T07:41:00.000+03:00

Son terör olaylarına ilişkin farklı bir yazı:

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=11283349

Şifa İstemem Balından*

2007-10-20T11:19:00.000+03:00

Şifa istemem balından
Bırak beni bu halımdan
Razıyım açan gülünden
Yeter dikenin batmasın

Gece gündüz bu hizmetin
Şefaatin kerametin
Senin olsun hoş sohbetin
Yeter huzurum gitmesin

Taşa değmesin ayağın
Lale sümbül açsın bağın
İstemem metheylediğin
Yeter arkamdan atmasın

Kolay mı gerçeğe ermek
Dost bağından güller dermek
Orda kalsın değer vermek
Yeter ucuza satmasın

Sonu yoktur bu virdimin
Dermanı yoktur derdimin
İstemem ilaç yardımın
Yeter yakamdan tutmasın

Nesimi'yem vay başıma
Kanlar karıştı yaşıma
Yağın gerekmez aşıma
Yeter zehirin katmasın

Nesimi

[Sifa_istemem_balindan.mp3 dinle]

* Hayatımda çok müstesna yere sahip bir halk şiiri ve bu şiirden bestelenmiş, İlkay Akkaya tarafından çok güzel yorumlanmış Kızılırmak türküsü. Tüm araştırmalarıma rağmen, şiirin Kul Nesimi'ye mi (17nci yy) yoksa Seyyid Nesimi'ye mi (14üncü yy) ait olduğuna dair kesin bir bilgiye ulaşamadım.

Dinlenesiler XLIX

2007-10-12T08:10:00.000+03:00

Bugün Bayram - Barış Manço

[bugun_bayram.mp3 dinle]

Ateşin çıktığı, düştüğü, yaktığı yerler

2007-10-10T02:09:00.000+03:00

Astsubay Ahmet Sarıoğlu, Malatya Merkez
Er Bayram Güzel, Denizli Kurtluca köyü
Er Turgay Salgar, Kars Yolaçan köyü
Er Mehmet Uyar, Şanlıurfa
Er Seyfi Altuntaş, Samsun Ayvacık ilçesi
Er Mehmet Yıldırım, Konya Kadınhanı ilçesi
Er Mehmet Uçar, Konya Kulu ilçesi Camına köyü
Er Kasım Aksoy, Şanlıurfa Merkez Beşat Köyü
Er A. Şükrü Karataş, Erzurum Karayazı ilçesi Tosunlu Köyü
Er Emrah Eryılmaz, Niğde Merkez Kiledere Kasabası
Er Sıddık Küçükgöz, Çorum Uğurludağ ilçesi Aşılı Armutköyü
Er Fetullah Selçuk, Diyarbakır Merkez Satı köyü
Er Mehmet Coşkun, Gaziantep Merkez

Bu insanların şehit olmasına ve geride bıraktıklarının bu kadar büyük bir acı yaşamasına doğrudan veya dolaylı olarak sebep olan herkesin belasını Allah o ölçüde versin. Ateşin çıktığı, düştüğü ve yaktığı yerler birbirine hep bu kadar yakın!

Güz

2007-10-06T10:47:00.000+03:00

Büyük kütüphanenin alt katındaki koltuklardan birine gömülmüş halde oturuyorum. Birkaç masa ötede, ayaküstü sohbet eden iki alımlı genç kız var. Arka tarafımdaki masaların birinde birkaç Asyalı, bu işi ilk kez yapıyormuşçasına pür dikkat ders çalışıyor. Ve ben, aklımdan geçenleri anlatmak için cümleler için tasarlıyorum. Yazacak çok şey var da, düşündüklerimi aynı safyada toplamak için uşraşmalıyım biraz. Herbiri, sırtında farklı yükleri taşıyan kırk deve, aynı kervanda yürüyor, pusulası bile olmayan bir bedevinin peşisıra. Gibi!

Havalar soğumaya başladı burada. Yılın en melankolik yanı olan güz mevsimini çekilir kılan tek şey de bu olsa gerek. Güzü pek sevmediğimi biliyorsun. Ama ince ince beliren bu soğuklar, kışı müjdeliyor bana, biraz erken olsa da. Bu mevsimin bazıları tarafından "sonbahar" olarak çağrılmasına hiç anlam veremiyorum. Çünkü, bahara dair en ufak bir nitelik taşımıyor içinde, gerçekten bir "son" olsa dahi. Tümüyle, bir yılın can çekişmesine benziyor güz. Ölüm düşüncelerini salıyor aklıma. Bu ölüm hazırlığının en güzel örneğini ağaçlarda bulabilirsin. Yaprakların önce sararması ve sonra birer birer dökülmesine bak. Daha bir ay önce, ılık rüzgarların eşliği ile yeşil yeşil salındıklarını hatırlıyor olmalılar. Şimdi o rüzgarlar, bir infaz memuru soğukluğunda geliyor. Sararmaya başlayan yaprakları, bir ölüm düşüncesine alıştırmak için esiyor bu kez. Yeşilini kaybetmek büyük bir acıdır zaten. Bir yanılgı gibi dursa da, bu yapraklar "ben sararmasam, o da soğumazdı" düşüncelerinde olmalılar.

Bu düşünce sana bir şey çağrıştırıyor mu? Bir vakit sıcak bir örtü gibi dolandıkları sevgililerini, sonraları soğuk elleriyle hırpalayan insanlar gördüm. Çünkü sevgililer de sararır, değil mi? Ne kadar güzel olsalar da, sultanlar da sararır. İşte o katı ellerin içinde dolaşan kanın yalancı ısısını, artık sararmış o sevgililer adına sorguladığım zamanlar oldu. Özünden gelen ile yeşillenenin, yine kendi doğallığında sararması çok mu tuhaftır? İşte o yapraklar da bunu böyle bellemiş olmalı ki, rüzgarın soğukluğunu kendi sarılıklarına bağlıyorlar. Ya da, kendilerini hep renkleri ile çağırmış olmanın diyetini mi ödüyorlar? Kibir? Bunu bir de rüzgarların dilinden dinlemek gerekiyor. Acı da olsa, daha gerçekçi mazeretler duymak için.

Güzü yılın son mevsimi saymalı. Çünkü, sokak çukurlarına dolan suyun donduğu ilk gün, o şehrin bir yılı ölmüş demektir. Güz sadece ve sedece bir mecburiyettir. Ölüme her şekilde hazır bir ihtiyarın, canını vermediği sürece, nefes alma zorunluluğu gibi. Bu tanımın ağır durduğunun farkındayım. Biraz yumuşatarak, "zamana rağmen yaşama istenci" diyelim, Nietzsche'nin de ruhunu anarak. Umarım ki bir gün ben de, aynalarda sararan bir yaprak gibi durduğumda, bu yazdıklarımı hatırlayıp pişmanlık duymam. Veya bu düşünceyi bu kadar somutlaştırmış olmanın verdiği bir tiksinti ile baş etmek zorunda kalmam.

Sarı'nın da kendine özgü bir güzelliği var elbette. Ne de olsa, yeşilden türeyerek gelir, istemeden de olsa. Ne var ki, sarıyı bu kadar endişeli kılan, ardısıra gelen doğal bir kuruma çaresiziliğidir. İşte bir ölüm düşüncesini çekilmez yapan da bu değil mi? Keşke diyorum, sapsarı kesilsek dahi hiç kurumasak. Damarlarımızda hala birkaç damla su dolaşıyorken düşsek dalımızdan, biraz erken olsa bile. Çünkü, kurumanın hiçbir güzelliği yoktur. Kupkuru bir yaprağın, bir dala asılı durmasında bir güzellik bulabiliyor musun? Ve keşke diyorum, yapraklar hep kendiliğinden düşse, serin rüzgarların hışmını bir ihanet gibi almadan az evvel. Zira işin en dokunaklı tarafı da bu olsa gerek. İtilmek!

Son devenin yükünü de buraya boşaltıp uyumak istiyorum artık. Bilirsin ki, kumda yürümek, develeri pek etkilemese de bedevileri oldukça yorar. Son hörgüçten düşen bohça da açılır ve içinden şu çıkar: "Gazeli seven var mı?". Yüksek bir dalda tutulu yeşil bir yaprak isek, yerdeki gazele zevkli bir acıma ile bakarız. Aslolan, kendi gençliğimizin farkında olmanın verdiği aşağılık bir lezzet duygusudur. Acıma ise, bize öğretilen sahte bir pratikten öte bir şey değil. Gazeli toplayan bahçıvanın yüzündeki ekşimeyi hiç görmemek, Allah'ın ölülere bir teselli hediyesi olsa gerek. Ve bizim aşağılık hazzımıza vurulan derin bir neşter! Kibirimizi ve de sultanlarını kibirini paramparça etmesi gereken bir keskinlik! Anlayana tabii!

Queens Die, Too

2007-09-30T12:23:00.000+03:00

Photo by Yasin Börekoğlu

Geri Verilen

2007-09-23T11:42:00.000+03:00

Peki alınız sizin
Daha istemiyorum
Bu el bu ayak
Bu duyu bu düşünce
Sizin
Daha istemiyorum

Dallarda göklerde sularda
Açılarım bir denklemle uykusuz
Belki anlarlar beni
Sevindirirler umdururlar ama
Sizin
Daha istemiyorum

Ta çocukluğumdan beri
Yanım sıra yürüyen
Sevince acıkınca
Konuşunca yazınca duyduğum şey
Sizin
Daha istemiyorum

Gece koyu karanlıklar büyür
Alır tasalarımı yollarda
Alır güzelliğimi dağlardan
Peki sizin bu doldurduğum boşluk
Sizin
daha istemiyorum

Hepsi taş toprak orman deniz
Işıksızlığını yaşadığım varlık
Yokluğunda ağrıdığım ölüler
Hepsi hepsi
Sizin
Daha istemiyorum

Fazıl Hüsnü Dağlarca

Dinlenesiler XLVIII

2007-09-19T13:10:00.002+03:00

Derviş

Söz: İbrahim Karaca
Beste, yorum: Grup Yorum

[dervis.mp3 dinle]

Üç kazan meselesi

2007-09-16T12:25:00.000+03:00

"...
Başka bir yere geldiler. Üç kazan yan yana, üçünün de altında ateş, alev alev şiddetli yanıyordu. Ortadaki kazan boş, kenarlardaki iki kazan dolu. Dolu olan o kazandan sıçrayıp bu kazanın içine düşüyor. Bu kazandan sıçrayan o kazanın içine düşüyor. Ortadaki kazan susuz, yemeksiz, bomboş, çatır çatır yanıyor.
..."

Bu kıssanın, içinde buluduğumuz günler ile bir ilgisi vardır belki! Çıkarabilen için büyük bir hisse olabilir içinde.

Dinlenesiler XLVII

2007-09-14T09:10:00.001+03:00

Geldim

Şiir: Pir Sultan Abdal
Müzik, yorum: Ahmet Kaya

[geldim.mp3 dinle]

Güz ile ilgilidir (2)

2007-09-14T08:13:00.000+03:00

II.

Bütün bahçelerden ey kovulmuş olan
Salkımlar sarkan giysilerinden
Meşinden kırban var idi bir zaman
Bir zamandı şarkılar ağırlardın hanende
Demdi şarlatan demdi falan filandın
Gittin öfke geldin öfke
Ama kınından hiç sıyırmadın kılıncını...
Onlarla dopdoluydun o zaman
Biri sus pustu biri ozan
Biri yaşlı biri ayyaş bir adam
Şamataydı hep hayatı
Haşat etmişti tekinin çehresini güz
Yıldızlar bir enkazdı
gökler enkaz
Üstüne çullanmıştı enkazdı güz
Biri bir kadını katletmekte ısrarkar
İşvebaz ve nazenin boynunda damar
Tanrının kasıklarına sokulmuşlardı
Biri ölmüyor ölemiyordu
Çırpınıp duruyordu med vakti sular gibi
Han sofrasında yerilen kullar gibi
Güz gele hele anlatırım hikayem uzun
Bende başlar bende biter uzun
Bir nergisi açıklamaktan aciz
Karanlıktan damıttılar yüzümü
Sevgili o karanlığınım ben
Oraya salın beni yine
Yoksa ödüm kopuyor açılan düğmelerden
Ödüm kopuyor bu akşam üstlerinden
Ne buralı oldum olmağa ne niyyetim var
Tarlalarım varmış soluk benizli otlara yatak
Bir adım var imiş onla çağrılırmışım
Bir halt etmişim de alnım böyle buruşuk
Düzelirmiş güz gelse kumral çatık kaşlarım
Sakarmışım da ondan gün günden muallakmış
Ürperten bir meseldir geç bunların üstünden
Anladım ki perçemlerine düşman
Kanları bulaşmış o canım cihangirler yok
Arzumuz kumruları ürkütecek kadar nahoş
Gittik öfke geldik öfke
Sanki ne anladık ki yaşamaklığımızdan
Ey sığacağım kın gireceğim et
Dökeceğim kan bizi affet

Taha Ayar

Uzun ince bir yol

2007-09-10T08:15:00.000+03:00

Bir gece yarısı denk geldiğim, ve beni allak bullak eden bir video..

"O güzel insanlar, o güzel atlara binip gittiler!"

Güz ile ilgilidir (1)

2007-09-09T10:13:00.000+03:00

I.

Yine çağır tanıklığa dağı ki şu an
Dudaklarının taze suyu çekilmiş
Bir muhacir kız kadar tehlikesizim
Velveleye veremem belini bir oğlanın
Ne yapsam n’eylesem anlaşılır

Ya da güz gelsin de
Suçu başkasına atayım
Anlatayım kıssayı lafı uzun etmeden
Asasıyla düşürüp çürük yaprakları güz
Gelsin de cayayım şu leşi sürümekten
Sana yayları kırık cenk arabaları
Göğüsleri iri karılarıyla helak
Olmuş kepaze okçulardan dem vurayım
Dindar ve çar-darpla rüştlerini ispat
Etmiş çeriler çekinsinler bu cürmden
Bu bahsi kapat
Bu bahsi kapat
Ya yağmura sığın el çırp
Ya bahsi kapat
Madem sesim salavat getirirken titrek
Sevişirken hayvan
Altun derken çirkin
Meryemoğlu rağmına ey
Çarmıh çattıran bilek
Al bütün çalgılarım
Bak tefim bu lavtam işte çengim
Boynumdan bir şal gibi dökülen
Portakal çiçeklerini de al
Ve fesleğenlerle eğlenen kadınım
Bir beyazlık sürtünür yüzüne güzün
Onu çünkü soğuktan morarmış
Derin sularla kendim yıkadım
Kuşatıp geceyi dört bir yandan
Kuleler kurmakta usta babam
Aha şehveti bana patlayan avrat
Fakat bakış benle ve deyiver çabuk
Tadından önceleri nesiyle çağrılırdı tuz
De yoksa korkmaktan üstümde hallar
Var ki biri dünya dese ağlarım
Güz gelsin içerimdekiler yalvar yakar
Dört gram melek
Dört gram şeytan
Dört gram karanlık
Dört gram tan
Güz! ey geldiği an suratımda
Ağzımın bir yara gibi kapandığı

Taha Ayar

Dinlenesiler XLVI

2007-09-05T03:17:00.000+03:00

Kuşlar

Söz, müzik: Metin Özülkü
Yorum: Edip Akbayram

[kuslar.mp3 dinle]

İlk Uykular

2007-09-05T02:39:00.000+03:00

Yıllar var, o zaman küçüktü göğsün
Boğuşmak bilmezdin bu kuş tüyüyle
Hülyanın ve yazın ve teneffüsün
Sihriyle uyuyan bir kızdın öyle.

Alsan da koynuna seher yelini
Saçının vermezdin ona telini
Elinin üstüne konan elini
Çekerdin ansızın bir ürpermeyle.

Ey şimdi boğulmuş, yorgun, soluyan
Kumral kız! Şu atlas yastığa dayan
O hafif, hülyalı ilk uykulardan
Ne zaman, ne zaman uyandın söyle?

Ahmet Kutsi Tecer (4 Eylül 1901 - 1967)

Peace is not an absence of war!

2007-09-03T09:22:00.001+03:00

"Peace is not an absence of war, it is a virtue, a state of mind, a disposition for benevolence, confidence, justice." --Spinoza

Dört Dilde Van Kalesi

2007-08-31T09:01:00.000+03:00

Doğu'nun Baudelaire'i

2007-08-30T07:22:00.000+03:00

Dünya'nın gelmiş geçmiş en büyük ozanı kimdir diye sorsalar, sanırım ki aklıma ilk gelen isim Charles Baudelaire olur. Baudelaire şiirlerini kendi dilinde, Fransızca'da, okumayı çok isterdim. Zaman içinde bulduğum İngilizce ve Türkçe çevirilerin tümünü okumaya çalıştım. Ama her çeviride mutlaka "geçerken kaybolan" (lost in translation) şeyler oluyor. Bu kayıp, şiir benzeri, harmoninin büyük bir unsur olduğu eserlerde çok daha fazla olabiliyor. Yine de, örneğin, Cahit Sıtkı Tarancı tarafından yapılan çeviriler çok iyi bence. Baudelaire üzerine olan yargılarımın çoğunu bu çevirileri okuduktan sonra edindiğimi söyleyebilirim.

Baudelaire'in Fransa'da değil de İran'da veya Hindistan'da doğması gerekirdi herhalde. Çünkü Baudelaire, bence Tagore'dan bile daha "Doğulu"dur. O yüzden, ben kendi adıma Baudelaire'i en iyi şekilde bu ve benzeri topraklarla özdeşleştiriyorum. En çok da buralarda özümsenebileceğini düşünüyorum. Avrupa'da bu şaire (genel anlamda bir şaire), olsa olsa büyük saygı duyulur ve eserleri olabildiğince yüceltilip sunulur. Zira benim anladığım Baudelaire'in Avrupa kültürü ve Avrupalı algısı ile muhteşem ölçüde örtüştüşünü söyleyemem. Yine de Fransızlar, kendi gelenekleri olduğu üzere, bu değerlerini de tüm Dünya'ya tanıtma (promote) ve saygınlaştırma konusunda gayet başarılı olmuşlardır. Belki bugün benim Baudelaire diye bir şairi tanımamın vesilesi de budur. Ama kendimin veya Baudelaire seven bir Asyalı'nın, Baudelaire'i, bu ozana büyük saygı duyan bir Fransız'dan çok farklı bir bakış açısı ile gördüğüne inanıyorum. Çünkü şairler Doğu'da sevilir, Batı'da ise sayılır. Baudelaire, bu payelerin ikisine birden sahip olan ender insanlardan biridir. Baudelaire adını duymuşsak, bunu sebebi de bizim sevgimiz değil, tabii ki Batı'da oluşan itibardır..

Sen ey kanatlı yolcu, bir zaman ne güzeldin!
Bak gaganı dürtüyor hoyrat tayfanın biri,
Ya öteki, bilir mi bu hale nasıl geldin,
Topallayıp öykünür uçtuğun o günleri.

Ozan, ey bulutlardan toprağa sürgün ece,
Oklara göğüs geren, dostu fırtınaların,
Yuhlarlar yeryüzünde, seni de, gündüz gece
Uçmana engel olur, ağır dev kanatların.

Albatros'dan, Charles Baudelaire (1821, 1867)

http://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Baudelaire

Çeyrek *

2007-08-30T06:43:00.001+03:00

Ezginin Günlüğü'nün 20nci sanat yılı için yapılmış, aynı grubun unutulmaz parçalarının yorumlandığı bir "tribute" albüm. En kısa zamanda edinip dinlemenizi tavsiye ederim. Katkıda bulunan yorumcuların çoğunun performansı gayet başarılı.

Canon in D major

2007-08-28T22:52:00.000+03:00

What Law Does Do

2007-08-28T10:03:00.000+03:00

"The law condemns and punishes only actions within certain definite and narrow limits; it thereby justifies, in a way, all similar actions that lie outside those limits." --Leo Tolstoy

O acı kimya

2007-08-24T10:02:00.000+03:00

http://www.zaman.com.tr/webapp-tr/yazar.do?yazino=579138
Ahmet Turan Alkan, 22 Ağustos 2007

Turgut Uyar

2007-08-23T04:19:00.000+03:00

Bugün Turgut Uyar'ın 22nci ölüm yıldönümü. Bence Turgut Uyar, içinde yaşadığı toplumu en iyi şekilde özümseyen ve de en iyi şekilde anlatan bir şair. Ama Turgut Uyar, ne yaşadığı süre içinde ne de öldükten sonra, tüm ayrıntılarına kadar anladığı ve anlattığı ve hatta her şeyini yaşadığı o toplumdan çok da büyük bir ilgi görmedi. Çünkü o, şiirlerini "okuyanlar" için değil "anlayanlar" için yazdı. Bir bakıma, halkın şairi idi ama şiirini hiçbir zaman "halk okusun" diye yazmadı, "halk anlamasın" diye de yazmadı, sadece "anlayanlar okusun" tutumunu benimsedi. Turgut Uyar'a olan saygımın en büyük nedeni de budur.

Bu vesile ile kendisinden bir alıntı ve de sevdiğim bir şiirini aktarayım istedim:

"Yaşadığım çok kötü günler, yaşadığım anlardaki yoğunluğunu yitirdi. Yaşadığım iyi günleri de unutmuşum. Sonuç: anlamsız bir ortalama. Neden de galiba hep tek başına yaşamaya zorlanmam. Toplumsal düzen gereği, mutluluğu tek başına aramam. Bin türlü (ve hala süren) hesaplı kargaşadan tek başına çıkabileceğim konusunda şartlandırılmam. Benim için ve benim durumumda olanlar için nerden bakılsa önemli olan sonuçtur. Anlık mutluluklar (mutsuzluklar birikir) birikmiyor." (1976)

Acıyor

Mutsuzluktan söz etmek istiyorum
Dikey ve yatay mutsuzluktan
Mükemmel mutsuzluğundan insansoyunun
sevgim acıyor

Biz giz dolu bir şey yaşadık
onlar da orada yaşadılar
Bir dağın çarpıklığını
bir sevinç sanarak

En başta mutsuzluk elbet
Kasaba meyhanesi gibi
Kahkahası gün ışığına vurup da
ötede beride yansımayan
Yani birinin solgun bir gülden kaptığı frengi
Öbürünün bir kadından aldığı verem
Bütün işhanlarının tarihçesi
Bütün söz vermelerin tarihçesi
sevgim acıyor

Yazık sevgime diyor birisi
Güzel gözlü bir çocuğun bile
O kadar korunmuş bir yazı yoktu
Ne denmelidir bilemiyorum
sevgim acıyor
Gemiler gene gelip gidiyor
Dağlar kararıp aydınlanacaklar
Ve o kadar

Tavrım bir şeyi bulup coşmaktır
Sonbahar geldi hüzün
Kış geldi kara hüzün
Ey en akıllı kişisi gündüzün
sevgim acıyor
Kimi sevsem
Kim beni sevse

Eylül toparlandı gitti işte
Ekim falan da gider bu gidişle
Tarihe gömülen koca koca atlar
Tarihe gömülür o kadar

Turgut Uyar, (1927 - 22 Ağustos 1985)

III - Benim Üzerime

2007-08-23T03:54:00.000+03:00

Hoca, arkadaşlarıyla şirin bir köye gezmeye gider. Akşama kadar yiyip içerek eğlenirler. Burasını pek beğenen arkadaşları, her biri bir yemeği üzerine almak şartıyla birkaç gün daha kalmaya karar verirler. Kafileden birisi:
- "Böreği benim üzerime!" der.
Ötekisi:
- "Eti benim üzerime!"
- "Meyvesi benim üzerime!" der.
Herkes üzerine bir yemek alırken Nasreddin Hoca:
- "Arkadaşlar, bu ziyafetler aylarca bile sürse buradan ve aranızdan ayrılırsam Allah'ın lâneti de benim üzerime!".

II - Belki Doğru Olabilir!

2007-08-23T03:21:00.000+03:00

Hoca bir gün yolda yürürken birkaç yaramaz çocuk hocayı taşlamaya başlar. Nasreddin Hoca onlara bağırır:
- Şayet beni taşlamaya son verirseniz, size ilginç bir haber vereceğim!
Yaramaz çocuklar bunu kabul eder:
- Peki, bize ne haberi vereceksin?
- Muhtar bedava yemek veriyor. Orada istediğiniz kadar pasta börek yiyebilirsiniz.
Tüm çocuklar hemen muhtarın evine koşmaya başlar. Hoca bu parlak fikrine bir kez daha sevinir ama kendi kendine:
- "Ben de oraya gideyim, belki doğru olabilir!", der.

Dinlenesiler XLV

2007-08-19T10:39:00.000+03:00

Gemiler *

Söz: Orhan Atasoy
Müzik: Ercüment Vural
Yorum: Orhan atasoy

[gemiler.mp3]

* Bu şarkının çok güzel bir klibi var (1993), YouTube'dan bulup izlemenizi öneririm. Klip, MTV'de gösterilen ilk Türk klibi imiş.

17 Ağustos 1999

2007-08-17T09:32:00.000+03:00

o geceyi iyi hatırlıyorum. evimizin misafir odasında, yatakta sırtüstü uzanmış halde 'walkman'imden radyo dinliyordum. tüm ışıklar kapalıydı ama pencere perdeleri açıktı. gökyüzünde sanırım ki yarımay vardı. dışarısı yarı aydınlık sayılırdı. bu yüzden salon da karanlık değildi. ayrıca, serin bir rüzgar vardı. yazdan ziyade bir sonbahar gecesi gibi..

trt fm dinliyordum. 'geceden sabaha' adlı bir programdı galiba. saat 2 gibi elektriklerin gittiğini hatırlıyorum. o zamanlar elektrik kesilince, radyo yayını da bozulurdu. şu an hala öyle mi bilmiyorum. biraz bekledim ama uykuya geçemedim. çünkü önceki gün geç kalkmıştım. kaldığım oda ılıktı, diğer odalara göre nispeten serin olsa da. yatakta bir o yana bir bu yana dönüp durdum.

birazdan elektrikler geldi. bunu, perdeleri açık pencereden farkedilebilen sokak lambalarından anladım. radyoyu açtım tekrardan. birkaç şarkı ve sonra saat 3'ün haber bülteni. birkaç dakikalık bültende kaydadeğer bir şey olduğunu hatırlamıyorum. sonra birkaç parça daha çaldı. o an yayındaki programı sunan sunucu, az önce bir deprem olduğundan bahsetti. detayları verdiğini hatırlamıyorum. veya ben pek önemsememiştim. çünkü nasıl bir deprem olduğunu o an için bilmem mümkün değildi. zaten az sonra uykum geldi, radyoyu kapatıp uyudum..

ertesi sabahın kahvaltısında, tüm tv kanallarının depremden bahsettiğini gördüm. canlı yayınlar, tanık demeçleri, enkaz görüntüleri ve saire. show tv'ye göre en az 450 ölü vardı. kocaeli, yalova, bursa, istanbul. şaşırıp kaldım adeta. 450 sayısı kafamda bir süre tekrarlayıp durdu kendini. o ana kadar, yıkımını hakkıyla idrak ettiğim ilk afetti bu. 450 sayısı devleşip durdu gözümde. bu dehşet hissiyatı, biraz da büyüdüğümü gösteriyordu belki. çünkü önceleri (örneğin yeni ergen dönemlerimde) gidenleri kalanlarla kıyaslayarak, her türlü kaybı hafife alma gibi bir anlayışım vardı. mesela o anlayışla, "450, 65 milyonun yüzbinde biri bile değil!" diye düşünebilirdim. 10 milyon liralık harçlığımın 100 lirasını kaybetmeye benzetebiridim bunu. hatta küçükken, 5-10 kişinin öldüğü trafik kazalarının haber yapılmasına bile şaşırırdım. 10 kişi ölmüşse, 64.999.990'ımız burada. o kaza, biz hala yaşıyor olan 64.999.990 insanı ne derece kaygılandırmalı veya ilgilendirmeliydi ki her haber bülteninde önümüze çıksın? 1999 yılında, birkaç yaş daha küçük olsam, o depremin enkazlarına bakaraken "birkaç şehrimiz külliyen yer ile yeksan olsa da, dimdik ayakta duran daha 70 şehrimiz var!" diye düşünebilirdim.

ama öyle olmadı. o sabah duyduğum "en az 450 ölü var" haberi olabildiğince sarstı beni. ilk kez, tamamen benim günlük yaşantımın büsbütün dışında olan bir büyük felaketi bu denli bana yakın hissettim ve üzüldüm. ilerleyen saatlerde, ilerleyen günlerde bu sayı arttıkça arttı. bin, 2 bin, 5 bin, 10 bin, 20 bin, 40 bin... şu an bile tam olarak kaç kişinin öldüğünü veya kaybolduğunu bilmiyorum. eminim ki kimse bilmiyor, yetkililer(!) de bilmiyor. çünkü, birbirinden çok farklı sayılar açıklandı farklı kaynaklardan. hiçbirine güvenesi gelmiyor insanın, en çok da 'resmi' olanlarına.

sonraları anladım ki bazı şeyler, denizden eksilen kum gibi değil de anlamlı bir bütünden çıkarılan parçalar gibi kayboluyor. kalınca bir kitaptan eksilen harfler gibi. siz ne kadar titiz iseniz, bu kayıplar da o derece rahatsız edici oluyor. akış bile bozuluyor bazen. her tahribat bir kayıp oluyor artık. "nehir"ler "zehir"lere dönüşüyor. bir deprem oluyor ve "şehir"lerle "zehir"ler birbirine karışıyor.

bazılarının nereye gömüldüğü bilinmedi hiç. bazılarının aslında ölüp ölmediği bile netlik kazanmadı. aradan 8 yıl geçmesine rağmen, şu an bile hala "kayıp" olanlar var, ve bu kayıpları kalplerinde deşilmiş ama hiç kapanmamış yaralar gibi taşıyan insanlar. bu noktada, çocukluk dönemimdeki o 'deterministic' vargıya çok farklı bir yoldan yeniden ulaşıyorum. aradan uzun bir süre geçti ve şu an hepimizin kafasında dolaylı bir "50 binimiz öldüyse, 65 milyonumuzun kalanı burada" düşüncesi var. çünkü en nihayetinde ve ne yazık ki "ateş sadece düştüğü yeri yakar". bu düşünceyi yadırgamıyorum ve tam tersine bazı yönleriyle yararlı buluyorum. yani biz, bu acıyı paylaşan halk olarak böyle düşünüyorsak, aslında o depremden arda kalanlardan az-çok yeni bir bütünlük yaratabilmişiz demektir, veya artık öyle olsun istiyoruz demektir. halkın bu tür doğal acıları 'unutması' biraz da iyidir. ama işin tehlikeli ve acı veren tarafı, resmi makamların ve genel anlamda 'devlet'in de "50 binim kaybolduysa 65 milyonum burada" mantığı ile depremin getirdiği sonuçları bir bakıma örselemesi ve böylece değersizleştirmesi (böyle bir kasıt olmasa bile). Yani devletin 'unutması'. Çünkü depremin yıktığı 'azınlığın' dışında kalan çoğunluk bugün hala benzer şartlar altında benzer riskleri taşıyor!

Her şey onlar içindi!

2007-08-16T08:25:00.000+03:00

...
Frigya ovasında yetişen buğday
Acem ipeği, Mısır pamuğu
besili sığırları Afrika'nın
Finike'nin sedir ağaçları
ve genç kızları Normandiya'nın
her şey, hatta dalgalar, gökyüzü
dağlar, esen yel ve gün ışığı
güya bu efendiler içindi!
..

'Spartaküs'den (Kemal Burkay)

İnsan Kirlenmesi

2007-08-15T07:24:00.000+03:00

koca derya kirlenir mi hiç! akarsu pislik tutmaz. işte size kulağınızda yer etmiş çocukluğumdan kalma bazı sözler. o zamanlar bu sözlere tartışılmaz doğrular olarak bakılırdı. ama günümüzde koca derya bakın nasıl da kirlendi. akarsu pislik tuttu alabildiğine. çevre kirlenmesi öyle büyük boyutlara ulaştı ki, bu konuda en duyarsız kişileri bile kaygıya düşürdü. kirlilik önlem alınması gereken en yaşamsal sorunu haline geldi dünyamızın. bugün aklı başında herkes çevreyi koruma konusunda yıllar önce gösterilmesi gereken bir duyarlılığın bayraktarlığını yapıyor. zararın neresinden dönülürse kardır ama, böylesine küçük bir kar payıyla dönülen zarar görülmemiştir herhalde.

çevre kirliliğini önemsemediğim ya da hafife aldığım sanılmasın sakın. ama bu yazının konusu çevre kirlenmesi değil. bir bakıma ondan daha vahim sonuçlar doğurabilecek olan, henüz tam fark edilememiş, bu nedenle de önlemi alınmamış başka bir kirliliktir. geleceğe olduğu kadar, geçmişe de yönelik bu kirliliğe ben "insan kirliliği" diyorum. düşünsel ve duygusal planda beşeri diye bildiğimiz hemen her değerin içini boşaltan ve bu değerleri anlamsızlaştıran insan kirliliği, bir yandan geçmişi silip unuttururken, diğer yandan insan ne getireceği belli olmayan karanlık bir gelecek hazırlamaktadır. bugün toplumun büyük çoğunluğu giderek artan bu kirlenmeyle iç içe yaşıyor.

sözünü ettiğimiz bu insan kirlenmesinin kaynağı insanın öz değerlerine yabacılaşmasıdır. ama burada faturayı bireye kesmek insafsızlık olur. çünkü yabancılaşmanın temelinde, insanın toplumsal yaşam içinde yürekten inandığı değerlerin geçerliliğini yitirip erimesi yatmaktadır. yani sorun bireysel olmaktan çok toplumsal bir düzen kirliliği olarak çıkmaktadır karşımıza. işte bu düzen kirliliği, içindeki insanı da kirletmektedir. emeğin değil paranın para kazandığı, dürüstlüğün değil sahtekarlığın prim yaptığı bir düzende, insandan saf ve temiz kalması beklenemez. çünkü herşeyden önce, karnını bile doyuramayan, emeğine yabancılaşan insana kirlenmekten başka yol kalmamaktır.

"tanrı olmasaydı herşey mübah olurdu" diyor dostoyevski. işte günümüzde, bize özgü ilkesiz bir pazar ekonomisinde yaşanan budur. gerçi tanrının varlığını yadsıyan yoktur ortada. ama mukaddesatçıların da katılımıyla gerçekleştirilen bir by-pass operasyonuyla tanrı sanki devre dışı bırakılmış gibidir. çünkü herşey garip bir biçimde mübah olmuş, en utanılacak işler bile herkesin gözü önünde yapılmaya başlanmıştır. işte böylesine çarpık bir çıkar ortamında aşk bile alınır satılır olmuş, insan onuruna fiyat konmuştur. artık insanlar kaygan bir zeminde birbirlerinin ayağını yerden kesmek için itişip durmaktadır. yani insan kirletilmiş, dahası bunun iyi olduğuna inandırılmıştır.
...
işte burada aydına düşen görev... boş versenize; hangi aydın, hangi görev! o aydın bugün medyada kendine yer açmaya bakıyor.

Metin Altıok, 17 Mayıs 1993

idil

2007-08-14T09:46:00.000+03:00

baban
yorgun bir tilki gibi uyuyor
ve doğduğu ormanın
avcılara satıldığını görür düşünde

annen
derin bir yara izi gibi uyuyor
eline bir bıçak geçse
kimden başlayacağını bilmiyor

kız kardeşinin uykusu
senden kalan solmuş bir giysi gibi
yanıt arıyor geceleri
"kuşlar neden ağaçların en uç dallarında uyurlar"
sorusuna

erkek kardeşin
açık bi' dolap kapağı sanki
içinde patlak bi' futbol topu
yırtık bi' Hayat Bilgisi defteri
ve kırık not yağmurları

sen uyurken
yaralarını sardığın için sevgili İdil
bazı sabahlar güneş geç doğuyor
ve yıldırım gibi içine düşen duygular
salyangozlar gibi
ağır ağır terk ediyorlar seni

aşk denilen şey
onların bıraktığı
fosforlu izler
yüreğin duvarlarında

Akgün Akova, Varlık, Eylül '00

Dinlenesiler XLIV

2007-08-14T09:04:00.000+03:00

Aygiz (Ens.)

Müzik: Anonim (Azeri)
Yorum: Laço Tayfa

[aygiz.mp3 dinle]

Parçanın bazı kısımlarındaki klarnet sololarını dikkatle dinlemenizi tavsiye ederim.

Koşu Bittikten Sonra da Koşan Atlar *

2007-08-05T23:00:00.000+03:00

Siz hürsünüz; siz şartsız ve kayıtsızsınız
Bir balığın, bir siyah, bir kara balığın
İncecik kılçığı üzerine yemin edersiniz;
'K' harfi üzerine yemin edersiniz.
Rakı içen kadınların, çiçek yiyen kızların
İyilikleri, günahları ve çeyizleri üzerine yemin edersiniz.
İstakozların, kırmızı ve mavi istakozların
Bir mavzerlik peygamberlikleri üzerine,
Küçük ve büyük, acılı ve acısız
Yeminler yeminler yeminler edersiniz.
Siz siz üzre yeminler edersiniz.

Siz kalbe hançer gibi giren
Siz kalpten ağaç gibi çıkan
Siz bize şahdamarımızdan yakın
Siz yüzükler içindeki kan
Siz inançların sedef kabuğunu
Ebabil kuşlarının gagalarıyla kıran!

Biz hayret eder, kuvvet eder, dudağımızı bükeriz;
Dudağımızı kör makaslarla dilim dilim ederiz
İki tane elimiz var deriz;
Bin tane elimiz olsaydı
Bini birbirinin aynı olurdu deriz.
999 elimiz kağıt gibi yansın,
Bir elimiz güneş gibi dursun.
Biz elbette dudak büker, hayret ederiz.

Kafamızı kaldırıp bir bakmayız.
Ruhumuzun içinde kar yağar.
Anamızdan doğduğumuz geceden beri
Heybemizi emektar makinelere yükleriz,
Fikirlerimizi tıfıl vinçlere.
İri buğday tanelerinin trenleri yürüttügünü bilmeyiz.
Biz yangında koşuyu kaybeden atlarız,
Biz kirli ve temiz çamaşırları
Aynı zaman aynı minval üzere katlarız,
Biz koşu bittikten sonra da koşan atlarız..

Sezai Karakoç

* 'Şahdamar' adlı şiirden bir derlemedir. Bu şiiri daha önce de yayınlamıştım bu sitede. "Bin tane elimiz olsaydı, bini birbirinin aynı olurdu" zaten. Varsın her yangında bir elimiz daha yansın ve her yangının ardından biz bu şiirleri bir daha yazalım buraya. Bu şiir de o yangınların bir sebep tutanağı ve hatta bir zarar vesikası gibi dursun. Bin elin 999 tanesi yansın ve bu şiir de kendini o kadar tekrarlatsın, zararı yok. Ama bir el kalsın ve mümkünse o da güneş gibi dursun. Ellerinde kibritle dolaşanlar lütfetsin ve bir elimiz yanmadan kalsın. İki damla berrak su, bir inanç simgesi gibi temiz bir bardakta dursun ama. Kuşların gagalarından bıraktıkları taşlarla kırılmasın o bardak, dökülmesin o su. Belki o son el de bir gün alev almaya başlayınca, ateşin üzerine dökeriz onu. Bir işe yarayacağı için de değil, sadece bir teselli duruşu olarak. "elimizden gelen son şeyi de yaptık" diyebilmek için..

Çünkü o el de yandıktan sonra, o bardak da kırıldıktan sonra, o su da döküldükten sonra hiçbir şey kalmayacak. Hiçbir şeyin ne anlamı ne de anlamsızlığı kalmayacak. Ne kadar yandığımıza tanıklık eden bir iz bile kalmayacak. Çünkü zaman, en koyu külleri bile savuruyor ve hiçleştiriyor. Bunu yanan eller de, yakan eller de çok iyi biliyor (Biraz zorlasan, bu 'bilici'likten de bir avuntu çıkabilir belki. Eller yanmadan önce parmaktan çıkarılan bir yüzük gibi mesela!).

Ama şimdilik telaşlanmaya gerek yok. Ellerinde kibritlerle, yanmaya hazır ağaçların yanında 'oyun' oynayan haşarı çocuklar da eğlencelerine devam edebilir. Nasılsa, hiç yanmamış bir sürü el daha var. Yine de gönül ister ki her yangın biraz büyütsün o çocukları. Belki de o ellerin ve o ağaçların, yanmaya bu kadar müsait olması da bundandır. Tanrı, o çocuklar büyüsün diye, bazı 'gönüllü' elleri feda ediyordur belki, hem de o ellerin kendi rızaları ile ve onlar adına. O çocukların tuttuğu kibritleri ve gözlerindeki sınırsız tutkuyu göre göre, ellerin bir kez daha uzanması da bu yüzdendir belki. Bir ahmaklık göstergesi değil, gerekli-gereksiz bir erdem olarak belki de..

I - Kimin içi sıyrılıyor?*

2007-08-02T12:45:00.000+03:00

Geçenlerde, Nasreddin Hoca fıkralarından derleme bir e-kitap buldum ve iki geceye yayıp tümünü okudum. Uzun zamandır, bu kadar zevkli ve sürükleyici bir kitap okumamıştım. Kitaptaki fıkraların ne derece 'sahih' olduğunu bilmiyorum. Bazı fıkraların, kafamızdaki Nasreddin Hoca kurgusuyla hiç alakası yok mesela. Kitapta dikkatimi çeken en önemli nokta ise, bu fıkralardan -günümüzde de sıkça kullandığımız- pekçok deyim, söz, örnek, benzetme ve mecazın türemiş olması. Yani kitabı okurken birçok kez 'Bu bir Nasreddin Hoca fıkrası mıymış aslında?' diye şaşırdım.

Zaman zaman, bu kitaptan seçtiğim bazı fıkraları buraya aktarmaya çalışacağım. İlki aşağıda..

***

Nasreddin Hoca bir cimri tanıdığının evine gittiğinde tanıdığı ona bayat ekmek ile bir tabak bal ikram eder. Hoca bayat ekmeği dişi kesmeyince sinirinden balı kaşıkla yemeye başlar. Ev sahibinin gözü yerinden oynar:
- "Aman efendim, bal ekmekle yenmez ise, insanin içini sıyırır"
Nasreddin Hoca hiç ses çıkarmadan balı bitirir ve:
- "Kimin içinin sıyrıldığını Allah biliyor"

Fenerbahçe'nin Yeni Formaları

2007-07-31T03:37:00.000+03:00

2007-2008 sezonu için tasarlanan yeni Fenerbahçe formaları halka tanıtılmış. Defileye ait fotoğraflara baktım. Diyebilirm ki bu formalar bugüne değin tasarlanmışların (benim gördüğüm kadarıyla) en 'özgün'ü. Formalar son derece güzel ve alıcı. Gerçi bu görüşte, formayı giyen Carlos'un 'karizma'sı veya biraz da defiledeki mankenlerin sevimliliği etkili olmuş olabilir. Yine de az-buçuk tedirgin edici bir nokta var. Bu formalarda, Fenerbahçe'den çok, bu özgün 'tasarım' ön plana çıkmış gibi. Peki bunun ne zararı var? Bilmiyorum, sadece aklıma takıldı.

ilgili fotoğraflar için:
http://www.antu.com/AntuHaberOku.aspx?ID=7771
http://fenerbahce.org/detay.asp?ContentID=8241

Forgotten, Part II

2007-07-31T02:29:00.000+03:00

Satriani'nin meshur 'Forgotten II'sinin, Gustavo (tanimadigim bir Brezilyali) tarafindan guzel 'cover'lanmis bir hali.